Μενού

ΣΚΟΤΩΣΤΕ ΤΟΝ ΒΕΝΣΑΝ - Στράτος Κερσανίδης

2094 8

Όταν ξέσπασε η βία

Όταν χωρίς καμιά αιτία ο Βενσάν δέχεται δύο αναίτιες βίαιες επιθέσεις από δύο άνδρες, μοιάζει να απορεί. Πρώτα ήταν ένας νεαρός που έκανε πρακτική στην εταιρία που δουλεύει κι ύστερα ένας συνάδελφός του. Όταν ακολούθησε μια τρίτη δολοφονική επίθεση από μία οδηγό που τον κυνήγησε με τον αυτοκίνητό της με προφανή σκοπό να τον σκοτώσει ο Βενσάν άρχισε να αποφεύγει τον κόσμο. Η κατάσταση είχε αρχίσει να γίνεται επικίνδυνη καθώς οι δολοφονικές επιθέσεις εναντίον του συνεχιζόταν χωρίς προφανή λόγο.

Διαπίστωσε ότι το κακό ξεκινούσε όταν είχε οπτική επαφή με τους ανθρώπους κι έτσι, αφού αρχικά απομονώθηκε στο διαμέρισμά του, στη συνέχεια «κρύφτηκε» στην οικογενειακή εξοχική κατοικία. Μια μέρα τον πλησίασε ένας άστεγος ο οποίος, αφού παρατήρησε τη συμπεριφορά του, του ομολόγησε ότι έχει κι αυτός το ίδιο πρόβλημα, ότι υπάρχουν κι άλλοι σαν κι αυτούς και, μάλιστα, τον παρέπεμψε σε σχετική ιστοσελίδα με συμβουλές που είχαν δημιουργήσει ομοιοπαθείς τους. Και ενώ η κατάσταση δεν λέει να βελτιωθεί γνωρίζεται με τη Μαργκό, μια κοπέλα που εργάζεται σε φασφουντάδικο. Όμως το πρόβλημα που κουβαλά ο Βενσάν αποτελεί εμπόδιο στη σχέση τους, κάτι που πρέπει να αντιμετωπίσουν. Στο μεταξύ τα κρούσματα αναιτιολόγητης βίας εξαπλώνονται σε ολόκληρη τη χώρα.

Με ένα έξυπνο σενάριο η ταινία «Σκοτώστε τον Βενσάν» (Vincent doit mourir) του Στεφάν Καστάν ξεκινά ως ένα χιουμοριστικό παράδοξο! Σε αυτό συντελεί και η ερμηνεία του Καρίμ Λεκλού, το απορημένο βλέμμα του οποίου προδιαθέτει για κάτι τέτοιο. Όμως όσο περνάει η ώρα και οι επιθέσεις εναντίον του Βενσάν συνεχίζονται, αρχίζει να δημιουργείται μια εφιαλτική ατμόσφαιρα που θυμίζει Χίτσκοκ. Η ένταση μεγαλώνει και η αγωνία κορυφώνεται ενώ την ίδια ώρα πολλαπλασιάζεται το μυστήριο.

Ο Στεφάν Καστάν πλέκει με μαεστρία μια ταινία-ερωτηματικό με συνεχή κλιμάκωση. Μια ταινία για την παράλογη βία κάθε λογής που εξαπλώνεται στους δρόμους των μεγάλων πόλεων. Βία ατομική αλλά και κρατική από την οποία κινδυνεύουμε ανά πάσα στιγμή. Μια βία που τείνει τα πάρει τη μορφή πανδημίας που προσβάλει όλους τους ανθρώπους. Άλλωστε η πανδημία που πρόσφατα γνωρίσαμε θα μπορούσε, εφόσον δεν είχε αναχαιτιστεί, να οδηγήσει σε κάποιου είδους μαζική παράκρουση.

Βέβαια άλλο πράγμα είναι η βία σε οποιαδήποτε μορφή (εφηβική βία, συμμορίες, κρατική καταστολή, τρομοκρατία, πόλεμοι) κι άλλο πράγμα μια πανδημία. Μήπως όμως δεν είναι έτσι; Μήπως, κατά κάποιον τρόπο, συνδέονται; Μήπως είναι ο σύγχρονος τρόπος ζωής, η κοινωνία της εκμετάλλευσης, ο καταναλωτισμός, η αλόγιστη σπατάλη των φυσικών πηγών, η καταστροφή του περιβάλλοντος;

Δεν είμαι σίγουρος αν ο σκηνοθέτης σκέφτηκε όλα αυτά γυρίζοντας την ταινία. Όμως σε εμένα ως θεατή δημιουργήθηκαν αυτές οι σκέψεις και νομίζω, ότι αυτό αποτελεί επιτυχία για την ταινία.

Τέλος, και με τον κίνδυνο να φανώ άδικος, διέκρινα μια αμηχανία στον τρόπο που «έκλεισε» η ταινία, σαν ο Καστάν να μην ήξερε πως να «συμμαζέψει» την έξυπνη αρχική ιδέα του. Μου φάνηκε σαν να εφηύρε κάποιον τρόπο για να δραπετεύσει μαζί με τους ήρωές του.

Στράτος Κερσανίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kersanidis.wordpress.com

Smart Search Module