Μενού

ΣΚΟΤΩΣΤΕ ΤΟΝ ΒΕΝΣΑΝ - Νίνος Φένεκ Μικελίδης

 

1839 2

Μια ματιά πάνω στη σύγχρονη, εφιαλτική κάθε μέρα και περισσότερο, μετά-πανδημική, κοινωνία μας, παρουσιάζει στην πρώτη του σκηνοθεσία, «Σκοτώστε τον Βενσάν», ο Στεφάν Καστάν. Ταινία βασικά του φανταστικού κινηματογράφου, που συνδυάζει την κωμωδία, δοσμένη με μαύρο χιούμορ, με τη βία και τον τρόμο που αυτή προκαλεί στον Βενσάν, ένα συνηθισμένο άντρα, σχεδιαστή σε μια εταιρία στο Παρίσι, ο οποίος μια μέρα δέχεται τη ξαφνική επίθεση ενός ασκούμενου υπαλλήλου, που τον χτυπάει με το λάπτοπ του βίαια και με μανία στο πρόσωπο.

Βία που θα επαναληφθεί την επόμενη μέρα από έναν υπάλληλο του γραφείου, ο οποίος χαρακώνει βαθιά το χέρι του Βενσάν με ένα στιλό. Με τον προϊστάμενο του γραφείου, αντί να τιμωρεί εκείνους που επιτέθηκαν στον Βενσάν, να τους κρατάει στο γραφείο, προτείνοντας στον Βενσάν να συνεχίσει τη δουλειά από το σπίτι του, γιατί, όπως ψυχρά  του εξηγεί «φταίει η πίεση»! Η ξαφνική αυτή έξαρση βίας συνεχίζεται και αυξάνεται συνεχώς, όπως ανακαλύπτει αμέσως μετά ο Βενσάν, τόσο στο δρόμο όπου βγαίνει, όσο και στην πολυκατοικία όπου ζει, με τα μικρά ευγενικά παιδιά της γειτονικής οικογένειας να του επιτίθενται ξαφνικά, να τον χτυπάνε και να τον δαγκώνουν.

Βία, που όπως σύντομα ανακαλύπτει, οφείλεται στην οπτική επαφή και η οποία, όπως αρχίζει να μεταδίδει το ραδιόφωνο, έχει ξεσπάσει, για άγνωστους λόγους, σε διάφορα μέρη της Γαλλίας. Τρομοκρατημένος και απομονωμένος, ο Βενσάν αποφασίζει να αναζητήσει καταφύγιο στο εξοχικό του πατέρα του. Ενδιάμεσα γνωρίζει έναν άλλο άντρα σαν κι αυτόν, που  του αποκαλύπτει πως άλλα πρόσωπα σαν κι αυτούς, που η οπτική επαφή τους προκαλεί τους συνανθρώπους τους, οι αποκαλούμενοι «Φρουροί», έχουν αναζητήσει καταφύγιο σε ένα απόμακρο μέρος όπου ζουν ειρηνικά, και του προτείνει, για ασφάλεια του, να πάρει, όπως κι αυτός, ένα σκύλο.

Η ιστορία θα πάρει άλλη στροφή όταν ο Βενσάν (ένας εξαιρετικός Καρίμ Λεκλού που καταφέρνει να δώσει στον Βενσάν το καθημερινό, συνηθισμένο πρόσωπο του ταλαίπωρου Βενσάν) γνωρίζει τη Μαργκό (μια πολύ καλή Βιμάλα Πονς), υπάλληλο σε μπέργκερ μπαρ, με την οποία αρχίζει μια ρομαντική, ιδιαίτερα προσεκτική εξαιτίας της παράξενης ιδιότητάς του, σχέση, ενώ γύρω τους η βία αρχίζει να παίρνει μεγαλύτερες διαστάσεις, θυμίζοντας σκηνές από ταινίες με ζόμπι – σε μια μάλιστα ιδιαίτερα φρικιαστική σκηνή, το ζευγάρι διασχίζει ένα δρόμο, γεμάτο κατεστραμμένα αυτοκίνητα, ορισμένα γεμάτα με νεκρούς κι άλλα με ζωντανούς ανθρώπους να αλληλοχτυπιούνται με μανία και να σκοτώνονται (σκηνή που μου θύμισε τη σκηνή με τα κατεστραμμένα αυτοκίνητα στο «Γουικέντ» του Γκοντάρ).

Η έξαρση αυτή της βίας θα έχει τον αντίκτυπο της στον Βενσάν και τη Μαργκό, περνώντας από τον ένα στον άλλο, με τον Βενσάν δένει, αρχικά με χειροπέδες τη Μαργκό και τη Μαργκό αργότερα να δένει τον Βενσάν που δείχνει να έχει περάσει στην άλλη « πλευρά». Η σχέση όμως που έχει δημιουργηθεί ανάμεσά τους, τους έχει δέσει αρκετά έτσι ώστε, με τα συναισθήματα αυτά και τη ενσυναίσθηση (στοιχείο που φαίνεται να λείπει από τον κόσμο γύρω τους), να μπορέσουν να ακολουθήσουν ένα δικό τους δρόμο σωτηρίας – με την Μαργκό να οδηγεί τον Βενσάν, με δεμένα μάτια, ακολουθούμενο από τον πιστό του σκύλο Βουλκάν (σκύλο που ξέρει να ξεχωρίζει τον κίνδυνο και να προειδοποιεί τον Βενσάν) στο σκάφος για ένα ίσως καλύτερο κόσμο.

Πέρα από την μετά-αποκαλυπτική εικόνα της σύγχρονης κοινωνίας μας, εκείνο που ενδιαφέρει τον σκηνοθέτη είναι να δώσει την αληθινή εικόνα της βίας, αυτής που αναπτύσσεται σε μια καπιταλιστική κοινωνία, με τις επιχειρήσεις και τις πολυεθνικές να την αναπαράγουν καθημερινά, και να την αποδέχονται, οδηγώντας το άτομο είτε στην αγέλη, για καθημερινή εκμετάλλευση, είτε στην απομόνωση, όπως στην περίπτωση του Βενσάν.

Χαρακτηριστική μάλιστα είναι η πρώτη σκηνή της ταινίας, όταν ένας από τους υπαλλήλους αφηγείται στους άλλους το σουρεαλιστικό του όνειρο, όπου είδε τη μητέρα του να βρίσκεται σε ένα δάσος μπροστά σε μια αγέλη ελαφιών με μεγάλα κέρατα, η οποία αρχίζει να βγάζει κι αυτή κέρατα στο κεφάλι – είδος μεταφοράς για όσους εντάσσονται πρόθυμα στην αγέλη των υπολοίπων εργατών/υπαλλήλων, για να μετατραπούν σε θύματα μιας βιομηχανοποιημένης, καπιταλιστικής κοινωνίας. Κι είναι μόνο χάρη στον έρωτα και την ενσυναίσθηση που δημιουργείται ανάμεσα στο ζευγάρι που τελικά μπορεί να προκληθεί η ανατροπή.

Νίνος Φένεκ Μικελίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα enetpress.gr

Smart Search Module