Μενού

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΗΣ ΚΑΡΜΕΝ, ΤΟ - Τάσος Ντερτιλής

1824 1

Είναι queer, είναι τολμηρό, είναι πανέξυπνο και ευαίσθητο, είναι απίστευτα διασκεδαστικό. Είναι το πιο ανορθόδοξο καλοκαίρι του ελληνικού κινηματογράφου. 12 υποψηφιότητες στα βραβεία Ίρις της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου

ΣΥΝΟΨΗ: Κατά τη διάρκεια ενός ολοήμερου μπάνιου στα Λιμανάκια της Βάρκιζας, ο Δημοσθένης βοηθάει τον κολλητό του Νικήτα να γράψει το πρώτο του κινηματογραφικό σενάριο. Πηγή έμπνευσης ο χωρισμός του Δημοσθένη πριν από δύο καλοκαίρια, στο επίκεντρο του οποίου βρέθηκε η ημίαιμη Κάρμεν. Παλεύοντας να μετατρέψουν την αληθινή ζωή σε ταινία, οι δύο φίλοι θα διαφωνήσουν για την ερμηνεία των γεγονότων και θα παρασυρθούν σε ένα πολύχρωμο οδοιπορικό στους δρόμους και τις παραλίες της Αθήνας, που θα τους κάνει να αμφισβητήσουν το πώς και αν αλλάζουν τελικά οι άνθρωποι. 

Από τη συγκίνηση του Απόστρατου μέχρι τη γλυκόπικρη χαρά της ζωής του Καλοκαιριού της Κάρμεν πέρασαν τέσσερα ολόκληρα χρόνια που διαμόρφωσαν οριστικά την καλλιτεχνική ταυτότητα ενός από τους πιο ταλαντούχους κινηματογραφιστές που διαθέτει αυτή η χώρα σήμερα. Ο Ζαχαρίας Μαυροειδής είναι πια ένας ολοκληρωμένος δημιουργός, ένας master της κινηματογραφικής γραφής (διδάσκει σενάριο εξάλλου) και η Κάρμεν του είναι η κορυφαία (μέχρι στιγμής) δουλειά του.

Με ένα ευφυές σενάριο που συνεχώς κλείνει το μάτι στον μέγα διδάσκαλο της σεναριακής τέχνης Sidney Field, η αφήγηση πηγαινοέρχεται με χαρακτηριστική ευκολία από το καλοκαίρι των βράχων στο καλοκαίρι των χωρισμών, το καλοκαίρι όπου η μικρή σκυλίτσα Κάρμεν γίνεται το εφαλτήριο για την πολυπόθητη αλλαγή του ήρωα και την σεναριακά απαραίτητη πραγμάτωση του στόχου του. Η φαινομενικά απλή αυτή αφήγηση της πορείας του ήρωα προς την πραγμάτωση, ενσωματώνει ωστόσο με χάρη μια παράλληλη αφήγηση ενός άλλου ήρωα με άλλο στόχο. ‘Η μήπως ο στόχος και των δύο ηρώων είναι κοινός και τον ανακαλύπτουν στην πορεία; Έρωτας ή φιλία; Τι είναι προτιμότερο;

Κλασσική και ανατρεπτική ταυτόχρονα η κωμωδία του Μαυροειδή παίζει με τα συναισθηματικά στερεότυπα και την ταύτιση του θεατή, καταλήγοντας σε ένα αξιολάτρευτο φινάλε. Είχαμε πολύ καιρό να δούμε ένα ελληνικό κωμικό crowd pleaser που να είναι ταυτόχρονα έξυπνο και καλογραμμένο και να διαθέτει θαυμάσιες ερμηνείες (ιδιαίτερα από τον Ανδρέα Λαμπρόπουλο). Πάνω από όλα όμως είναι μια απόλυτα queer ταινία που σκιτσάρει ένα, μέχρι πρόσφατα άγνωστο, παράλληλο σύμπαν που ίσως είναι καιρός να αποκτήσει το μερίδιο θέασης που του αναλογεί σε μια ελεύθερη χώρα. 

Τάσος Ντερτιλής
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα grandmagazine.gr

Smart Search Module