Μενού

ΦΡΙΜΟΝΤ - Νίνος Φένεκ Μικελίδης

 

1839 2

Έχει περάσει πολύ καιρός μέχρι που να δω μια τόσο απλή, άμεση και συγκινητική, ρομαντική, χαμηλού κόστους, ανεξάρτητη ταινία, χωρίς να φτάνει σε περιττούς συναισθηματισμούς, γυρισμένη σε μαυρόασπρο φιλμ, με μια υπόγεια δύναμη που σε παρασύρει από τα πρώτα της πλάνα, ταινία, όπως το «Φρίμοντ» του Ιρανού (που ζει εδώ και χρόνια στο εξωτερικό) σκηνοθέτη Μπαμπάκ Ζαλαλί, ταινία που εντυπωσίασε στο περσινό φεστιβάλ του Σάντανς.

Η Αφγανή Ντόνια (πολύ καλή στο ρόλο η Αφγανή μετανάστρια Αναϊτα Γουάλι Ζάντα), που, χάρη στην πρώην δουλειά της μεταφράστριας στην Καμπούλ, για τον αμερικανικό στρατό στο Αφγανιστάν, κατάφερε να διαφύγει και να εγκατασταθεί στο Φρίμοντ, μια κωμόπολη των 230.000 κατοίκων της πολιτεία της Καλιφόρνιας, σε διαμέρισμα συγκροτήματος όπου ζουν και άλλοι μετανάστες, προσπαθεί, παρά τους νυχτερινούς, που δεν την αφήνουν να κοιμηθεί, εφιάλτες της, να συνεχίσει την καθημερινή, μοναχική, μονότονη ζωή της, εργαζόμενη σε μια οικογενειακή επιχείρηση που φτιάχνει fortune cookies – κουλουράκια της τύχης.

Εφιάλτες, όχι μόνο από μνήμες για τους ανθρώπους που σκοτώνονταν  καθημερινά στην πατρίδα της αλλά κι εξαιτίας των ενοχών της για τη δική της επιβίωση, καθώς και αποφυγή οποιασδήποτε κοινωνικής ζωής παρά τις παραινέσεις της μοναδικής της φίλης στο εργοστάσιο να βρει κάποιον άντρα για συντροφιά («δεν βρίσκω κάποιον ξεχωριστό» της λέει, για να πάρει την απάντηση «δεν χρειάζεσαι κάποιον ξεχωριστό αλλά απλά κάποιον»). Τη λύση θα προσπαθήσει να τη βρει τόσο μέσα από το μήνυμα που στέλνει η ίδια («Απελπισμένη για ένα όνειρο») σε ένα από τα fortune cookies όσο και μέσα από τις συναντήσεις που αρχίζει να έχει με ένα ευγενικό, πολύ συμπαθητικό, είδος ψυχολόγου/θεραπευτή, που χρησιμοποιεί ακόμη και την ιστορία του «Ασπροδόντη» του Τζακ Λόντον για να τη βοηθήσει.

Με ένα καλογραμμένο σενάριο και την ωραία, μελαγχολική μουσική του Μαχμούντ Σρίκερ, ο Ζαλαλί παρακολουθεί, με ζεστασιά και ρομαντική διάθεση, τα πρόσωπα του, ιδιαίτερα αυτό της Ντόνια, από κοντά, με κοντινά πλάνα, καταγράφοντας τις εκφράσεις, τις αντιδράσεις, τις σιωπές,  που τόσο έξοχα εκφράζει η Γουάλι Ζάντα, καταφέρνοντας  τέλεια να δημιουργήσει την ισορροπία ανάμεσα στην κωμωδία  και το δράμα (δραμα που ποτέ δεν οδηγεί στο μελό), αναπτύσσοντας τις καταστάσεις, που φέρνουν στο νου τις ταινίες του Τζιμ Τζάρμους.

Δημιουργώντας ωραία, στημένα με λεπτότητα αλλά πάντα με εμβάθυνση, επεισόδια με διάφορα πρόσωπα που συναντά η Ντόνια στην καθημερινή ζωή της: τις συναδέλφισσες της στο εργοστάσιο, με τις ιστορίες και τα κουτσομπολιά τους, το συμπαθητικό αφεντικό της που τη μεταθέτει στο γράψιμο των αφορισμών στα fortune cookies, τους φιλικούς της γείτονες, Σουλεϊμάν και Σαλίμ, τον Κινέζο διευθυντή του εστιατορίου που της ετοιμάζει το πιάτο φαϊ στο άδειο εστιατόριο του και της κάνει παρέα ενώ τρώει και τον γνωστό κωμικό ηθοποιό Τζέρεμι Άλεν Γουάιτ, που εμφανίζεται προς το τέλος στο ρόλο ενός αδέξιου μηχανικού.

Πρόσωπα σε αναζήτηση αυτού του (άπιαστου) ονείρου που προσπαθούν να ανακαλύψουν μέσα από τα κουλουράκια της τύχης με τους ωραίους, ελπιδοφόρους αφορισμούς της Ντόνια.

Νίνος Φένεκ Μικελίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα enetpress.gr

Smart Search Module