Μενού

ΜΥΑΛΑ ΠΟΥ ΚΟΥΒΑΛΑΣ 2, ΤΑ - Θοδωρής Δημητρόπουλος

2036 4

Η μικρή Ράιλι της πρώτης ταινίας είναι πλέον έφηβη και, πηγαίνοντας σε ένα καλοκαιρινό camp χόκεϊ επί πάγου, νιώθει πως όλο της το μέλλον θα κριθεί από αυτές τις λιγοστές μέρες εκεί. Καθώς μέσα της παίρνουν τον έλεγχο νέα, πρωτόγνωρα συναισθήματα (κυριολεκτικά!) όπως το Άγχος, η Ντροπή, η Ζήλεια κι η Ανία, η Ράιλι αρχίζει να απομακρύνει τις καλές της φίλες προκειμένου να εντυπωσιάσει την προπονήτρια και τις κουλ κοπέλες που γνωρίζει εκεί. Θα καταφέρει να βρει ξανά τον αληθινό, αγνό εαυτό της;

Εξαιρετικό σίκουελ σε μια από τις πιο πετυχημένες, διασημότερες ταινίες στην ιστορία του στούντιο της Pixar. Ο εσωτερικός κόσμος της Ράιλι οπτικοποιείται και πάλι από καλά δομημένες, τακτοποιημένες μεταφορές που γίνονται κυριολεξία, από τη ροή των σκέψεων του ασυνείδητου που παίρνει τη μορφή ενός ποταμού, μέχρι τη βροχή ιδεών (brainstorm) που παίρνει τη μορφή μιας καταιγίδας από γλόμπους. Η τάση της Pixar είναι πάντα να χαρτογραφεί και να οπτικοποιεί μέσα από σχεδόν γραφειοκρατικές διαδικασίες κάθε αόριστη έννοια (όπως το ασυνείδητο, η ψυχή, τα όνειρα) κάτι που ενίοτε καταλήγει αρκετά περιοριστικό αν όχι εξυπνακίστικο, όμως εδώ χρησιμοποιείται υποδειγματικά.

Ο Κέλσι Μαν (στην πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία) εξερευνά την ιδέα της πολύ δύσκολης, καθοριστικής στιγμής στην εφηβεία που καταλήγει να μας σημαδεύει με τρόπους σχεδόν αδύνατο να αναλύσουμε και να κατανοήσουμε εμείς οι ίδιοι για τον εαυτό μας. Όμως υπάρχουν στιγμές, όπως μια κρίση πανικού στην οποία κοντεύει να φτάσει η Ράιλι, όπου το πώς οδηγείται εκεί ένα έφηβο παιδί και το τι συμβαίνει στον ψυχισμό του εκείνη τη στιγμή, έχει αποκωδικοποιηθεί με θαυμάσιο τρόπο. Και με χιούμορ φυσικά, και μέσα από αυτές τις διαδικασίες (ή την ανατίναξή τους, για την ακρίβεια) που τόσο αγαπά η Pixar, και με την εισαγωγή ενός κουαρτέτου απολαυστικών νέων χαρακτήρων – με απόλυτα highlights το ξεκαρδιστικό δίδυμο της Ζήλειας (η ραγδαία ανερχόμενη Έγιο Αντεμπίρι του “The Bear”) και της Ανίας (Αντέλ Εξαρχόπουλος) σε δύο από τα τελειότερα φωνητικά casting που έχουν υπάρξει ποτέ στο Χόλιγουντ.

Αυτή η περιπέτεια ωρίμανσης της Ράιλι αποτυπώνεται ως μια πολύχρωμη φυσικά, αλλά και ευρηματική και πολύ αστεία περιπέτεια που δεν κάνει ποτέ κοιλιά και που αντιμετωπίζει με ειλικρίνεια και σοβαρότητα την ιδέα της πολυπλοκότητας της συνείδησής μας – και το πώς αντικρουόμενες πλευρές μας, σκοτεινές, φωτεινές, αυτοκαταστροφικές, θριαμβευτικές, μπορούν να σχηματίζουν το ποιοι είμαστε. Στις στιγμές όπου το φιλμ καταφέρνει να μας οδηγεί σε κάποια σημαντική διαπίστωση με έναν τρόπο σχεδόν μαθηματικά περιπετειώδη, το αποτέλεσμα είναι συγκινητικό. Κι όχι με τον κάπως πιο εύκολο, συναισθηματικό τρόπο, αλλά μέσα από μια διαπίστωση, μια κατανόηση, ακόμα και μια αναγνώριση.

Παρακολουθώντας το φιλμ έπιασα τον εαυτό μου αν σκέφτεται τις φορές εκείνες που σε ανύποπτο χρόνο, ταξίδεψα με το μυαλό μου σε κάποια φαινομενικά ασήμαντη, μικρή στιγμή από την εφηβεία. Και τη διαπίστωση του πώς μπορεί μια τέτοια στιγμή να υπήρξε καθοριστική για τον σχηματισμό της σημερινής μου συνείδησης, με τρόπο που δε θα ήταν δυνατόν να κατανοήσω καθώς τη ζούσα. Αυτό το σίκουελ εξερευνά αυτή την ιδέα μιας τέτοιας διαμορφωτικής στιγμής, καθώς ένας εαυτός, μια συνείδηση, σχηματίζεται. Νιώθεις πως γίνεσαι μάρτυρας σε κάτι το καθοριστικό.

Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr

 

Smart Search Module