Μενού

ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ - Γιάννης Ζουμπουλάκης

2106_6

Η αστυνομικός Ζιλιάν Βερμπέκ (Σοφί Μαρσό) βρίσκεται σε κρίση. Ο άντρας της (Γιόχαν Χέλντενμπεργκ) την απατά, στη δουλειά της δεν δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και η σκιά της πεθαμενης αδελφής της (για τον θάνατο της οποίας πιστεύει ότι ευθύνεται η ίδια) είναι βαριά.

Κάθε τι που συμβαίνει στην ζωή της Ζιλιάν σε κάνει να αναρωτιέσαι, αν κάποια στιγμή αυτή η λιγομίλητη, βλοσυρή αστυνομικός, τόσο καλή στην διαφύλαξη των συναισθημάτων της, θα ξεπεράσει τα όρια και θα αναδείξει μια πτυχή του χαρακτήρα της που δεν θα περίμενες ποτέ να δεις.

Και αυτό το χτίσιμο της ηρωίδας, είναι το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της ταινίας του Ζαν-Πολ Σιβεϊράκ μέσω της οποίας η Σοφί Μαρσό είχε την ευκαιρία (και την εκμεταλλεύτηκε καλά) να δουλέψει πάνω σε κάτι εντελώς διαφορετικό από όσα μας έχει συνηθίσει τόσα χρόνια, σε συμπαθητικές κομεντί που συνήθως ξεχνιούνταν.

Ο Σιβεϊράκ την παρακολουθεί με υπομονή και φτιάχνει την σωστή ατμόσφαιρα για να σε προετοιμάσει για το ξέσπασμα. Ωστόσο, κάποια πράγματα δεν «κολλούν» καλά στην ιστορία και μια παράπλευρη υποϊστορία όταν η Ζιλιάν προσπαθεί να βοηθήσει μια γυναίκα κακοποιημένη από τον άντρα της, είναι σκηνοθετημένη με αβεβαιότητα.

Φυσικά, η γυναικεία εκδίκηση είναι η ουσία της ταινίας που τελικά μοιάζει φτιαγμένη από έναν καλό μελετητή του Κλοντ Σαμπρόλ, όπως και του Φρανσουά Τριφό καθώς το όλο κομμάτι της ενασχόλησης της Ζιλιέν με την τοξοβολία, είναι μια σαφής αναφορά στην «Νύφη φορούσε μαύρα» του τελευταίου που επίσης εστίαζε στην εκδίκηση μιας «μοιραίας» γυναίκας.

Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr

 

Smart Search Module