Μενού

DUNE: ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ - Γιάννης Ζουμπουλάκης

2106_6

Η ώρα της κινηματογραφικής επιστροφής στο αλλόκοτο σύμπαν που έπλασε ο Αμερικανός συγγραφέας Φρανκ Χέρμπερτ (1920 – 1986) στο cultμυθιστόρημα φαντασίας «Dune» (εκδόθηκε στη δεκαετία του 1960 και γυρίστηκε για πρώτη φορά ως ταινία από τον Ντέιβιντ Λιντς το 1984), επιτέλους ήρθε.

Και τι επιστροφή!

Το «ταξίδι» του ανθρώπου – μυστήριο, του Πολ Ατρείδης (Τιμοτέ Σαλαμέ) ο οποίος θέλει να εκδικηθεί για την εξόντωση του Οίκου του αλλά συγχρόνως ίσως να είναι ο Εκλεκτός, ο νέος Μεσσίας που θα φέρει μαζί του («όπως λένε και οι Γραφές») την σωτηρία του κόσμου, καταγράφεται σε μια θεαματική, δαιδαλώδη, εκκωφαντική και υπερ- φιλόδοξη ταινία, που στην καλύτερη περίπτωση μπορείς να χαρακτηρίσεις ως ένα διάρκειας δυόμιση ωρών καζάνι συμβολισμών.

Συγχρόνως είναι μια ταινία στην οποία το γυναικείο στοιχείο κινεί έντονα το ενδιαφέρον μας. Περιέργως είναι οι γυναίκες, εδώ, εκείνες που ενώ κινούνται στην σκιά των πραγμάτων, κατορθώνουν να παίξουν τον πιο σημαντικό ρόλο στις πράξεις των ανδρών, είτε από την πλευρά της μητέρας του Πολ (Ρεμπέκα Φέργκιουσον), είτε της αντάρτισσας που πολεμάει στο πλευρό του και τον έχει ερωτευτεί (Ζεντάγια), είτε από το περιβάλλον του εχθρού του αυτοκράτορα ενός άλλου πλανήτη και της κόρης του (Κρίστοφερ Γουόκεν ,Φλόρενς Πιου). Οι γυναίκες στο «Dune 2» είναι τα πρόσωπα που με την στρατηγική και τις πράξεις τους προκαλούν φόβο.

Σε κάθε περίπτωση όλα όσα βλέπουμε σε αυτό το καλλιτεχνικό υπερθέαμα – το οποίο όμως, θα πρέπει να σημειώσουμε ότι  δεν παρακολουθείς εύκολα αν δεν έχεις διαβάσει το βιβλίο – κάπου παραπέμπει. Ο Βιλνέβ έφτιαξε ένα πληθωρικό πολυπολιτισμικό κοκτέιλ μέσα στο οποίο βράζουν στοιχεία της ελληνικής μυθολογίας, της  αρχαίας  Ελλάδας, του χριστιανισμού, του μουσουλμανισμού, της ασιατικής φιλοσοφίας, του ιμπεριαλισμού, του κομμουνισμού, ακόμα και του ναζισμού αν προσέξουμε τις στρατιωτικές παρελάσεις και τους χαιρετισμούς των κυρίαρχων στην ιστορία.

Με την άμμο πρωταγωνιστικό σκηνικό στοιχείο στις θαυμάσιες εικόνες που «ζωγραφίζει» ο διευθυντής φωτογραφίας Γκρεγκ Φρέιζιερ και υπό τους πέρα για πέρα υποβλητικούς ήχους του Χανς Τσίμερ που σφυρηλατούν λυσσαλέα τα τύμπανα των αυτιών μας, η ταινία δεν σε αφήνει λεπτό σε ησυχία. Μπουκώνεις από τις σώμα – με σώμα μάχες, τα ελικόπτερα που βουίζουν ενώ βομβαρδίζουν θεόρατα οχήματα εδάφους, από τα γιγαντιαία, αποκρουστικά σκουλήκια που ξεπετάγονται  από το υπέδαφος και μπορούν τα χρησιμοποιηθούν ακόμα και ως οχήματα για τις μετακινήσεις των πολεμιστών.

Το σκηνικό σύμπαν αυτής της ταινίας (όπως και της προηγούμενης) είναι ένα πραγματικό χάρμα οφθαλμών, σε σημείο δε που μαζί με τους συμβολισμούς μοιάζει να υποσκελίζει την ίδια την ιστορία της που ουσιαστικά είναι μια άλλη εκδοχή της αιώνιας μάχης ανάμεσα στο καλό και το κακό, έστω και αν τα όρια που τα διαχωρίζουν δεν είναι πάντα ορατά.

Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr

 

Smart Search Module