Μενού

PRISCILLA - Γιάννης Γκακίδης

1833 2

Μετά το περσινό «Elvis» του Μπαζ Λούρμαν, μας ήρθε μια ακόμη βιογραφία του βασιλιά της ροκ, αυτή τη φορά μέσα από τη γυναικεία ματιά. Αρχικά  υπό την οπτική της συζύγου του Πρισίλλα, η οποία συνέδραμε στο σενάριο, αλλά και της Σάρα Χάρμοντ αφού χρησιμοποιήθηκε υλικό από το βιβλίο της «Ο Έλβις κι Εγώ».

Πρόκειται για ένα ψυχόγραμμα με αργούς αφηγηματικούς ρυθμούς που, προσπαθεί να διερευνήσει την ψυχοσύνθεση του Έλβις, αλλά σε ένα βαθμό κι αυτήν της Πρισίλλα. Παράλληλα γίνεται μια έμμεση καταγραφή της εποχής από το 1959 μέχρι το 1973, σχετικά με την μόδα της εποχής που, εκφραζόταν ενδυματολογικά, στιλιστικά και άλλων γενικότερων συνηθειών και στάσεων. Ο Έλβις στα 24 του το 1959, γνωρίζει την 14άχρονη Πρισίλλα στο Βίσμπαντεν της Γερμανίας, όταν υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία, όπου ζούσε και η ίδια με του γονείς της. Ο πατριός της ήτανε αξιωματικός της αμερικανικής αεροπορίας. Εντύπωση μου έκανε όχι τόσο η ανάγκη του Έλβις να έχει επαφή με μια ομοεθνή του στην ξενιτιά της Γερμανίας, αλλά η επιμονή του να συμπορευτεί μαζί της, μέχρι την ενηλικίωσή της και κυρίως μέσα από μια πλατωνική σχέση.

Ο Έλβις παρόλο , είχε παράλληλες σχέσεις με άλλες γυναίκες, εξακολουθούσε να έχει την μικρή Πρισίλλα ως το λιμάνι του. Η πλατωνική σχέση του επί 8 χρόνια δείχνει κι ενός άλλου είδους ηθικής και μάλιστα σε μια περίοδο ξεκινήματος της σεξουαλικής απελευθέρωσης. Υποστηρίζεται πως, η Πρισίλλα έμεινε παρθένος μέχρι τον γάμο τους το 1967. Στο επίκεντρο βέβαια βρίσκεται ο Έλβις, ως ένα άτομο που, παρά τη φήμη και τη δόξα του, δείχνει να μπάζει ψυχικά. Από την μια τα εκκεντρικά ντυσίματα και η πολυτέλεια, κι από την άλλη η υπαρξιακή ανασφάλεια. Το καταφύγιο, της αθωότητας της Πρισίλλα, τελικά δεν είναι αρκετό για τον διαφυλάξει από τον αδιόρατο φόβο.

Από πολύ νωρίς καταφεύγει στα υπνωτικά χάπια και στην επέκτασή τους τις ναρκωτικές ουσίες, έστω και με ιατρική συνταγή. Η Κόπολα εστιάζει στη σχέση των δύο, με τα πάνω και τα κάτω, με τις νηνεμίες, αλλά και τις θαλασσοταραχές της. Η ταινία παρότι υπό γυναικεία ματιά δε θα αρέσει στις φεμινίστριες, αφού η γυναίκα της εποχής παρουσιάζεται, τουλάχιστον στο πρόσωπο της Πρισίλλα, να μην έχει ισότιμη θέση στη σχέση με τον άντρα, να ασχολείται ολημερίς με την κόμμωσή της και τα νύχια της και γενικά να είναι μια άβουλη κουκλίτσα.

Τη θέση αυτή επιβεβαιώνει και η ρύση, μότο του Έλβις, κράτησε τη φλόγα αναμμένη στο σπίτι, μέχρι να γυρίσω, ούσα η Πρισίλλα κλεισμένη στο χρυσό κλουβί της έπαυλης στο Μέμφις. Ενδιαφέρουσα η ματιά της Σοφίας Κόπολα που, αναδεικνύει για ακόμη μια φορά, τη δυσκολία να διαχειριστεί κανείς, τη φήμη, τη δόξα και το χρήμα, στην πεπερασμένη ζωή του. Μάλιστα όπως στην περίπτωση του Έλβις, συχνά περιορίζεται ακόμη περισσότερο, τούτο το πεπερασμένο.  

Γιάννης Γκακίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kemes.wordpress

Smart Search Module