Μενού

ΛΑΤΡΕΥΩ ΝΑ ΣΕ ΜΙΣΩ - Θοδωρής Δημητρόπουλος

1839 5

Η Μπι κι ο Μπεν περνάνε μια τέλεια νύχτα μαζί, βγαλμένη από τις πιο τέλειες rom com. Ύστερα από μια παρεξήγηση χωρίζουν άσχημα και συναντιούνται ξανά μήνες αργότερα, επειδή δύο πολύ κοντινά τους πρόσωπα πρόκειται να παντρευτούν. Έτσι, η Μπι κι ο Μπεν θα πρέπει να περάσουν μαζί μερικές μέρες στην Αυστραλία, όπου πρόκειται να γίνει ο γάμος.

Εξαιρετικά και απρόσμενα πετυχημένη στην Αμερική ρομαντική κομεντί γυρισμένη από τον έμπειρο στο είδος Γουίλ Γκλακ (βλέπε και το φανταστικό “Easy A” με την Έμμα Στόουν) και με θεματικά δάνεια από δύο πολύ σημαντικούς δημιουργούς της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, τον Γουίλιαμ Σαίξπηρ (“Πολύ Κακό για το Τίποτα”) και τη Νατάσα Μπέντινγκφιλντ (“Unwritten”). Τα καλύτερα σημεία της γενικώς γοητευτικής ταινίας έρχονται όταν αγκαλιάζει το φαρσικό στοιχείο των σαιξπηρικών παρεξηγήσεων και την σκρούμπολ ενέργεια – ο Γκλακ φυσικά δεν είναι Λιούμπιτς ο άνθρωπος, όμως το πρωταγωνιστικό του δίδυμο μοιάζει πολύ έτοιμο και κεφάτο να παίξει με αυτούς τους όρους.

Για την ακρίβεια, το φιλμ κρέμεται από την ενέργεια και το star quality των Σίντνεϊ Σουίνι (“Reality”) και Γκλεν Πάουελ (“Hitman”) που πρωταγωνιστούν, ένα αδιανόητα καυτό και φωτογενές ζευγάρι ανερχόμενων σταρ που μοιάζουν φρέσκοι, μην έχοντας αναλωθεί στην μηχανή του κιμά που ήταν το καταστροφικά ανύπαρκτο σταρ σίστεμ του πρόσφατου Χόλιγουντ των υπερηρώων. Ο Πάουελ κι η Σουίνι έχουν κάτι πολύ γοητευτικά και ορμητικά παλιομοδίτικο πάνω τους (κι όχι μόνο τα φανταστικά ονόματά τους), μιας και εκτός των άλλων βλέπεις επιτέλους μπροστά σου δύο ηθοποιούς που δε φοβούνται να υπάρξουν στην οθόνη ως σεξουαλικά πλάσματα.

Ο Πάουελ κι η Σουίνι παίζουν με τα σώματά τους και με την ενέργειά τους, ταιριάζοντας απολαυστικά μέσα στο κατά τα άλλα σχηματικό και γνώριμο καλούπι της ρομαντικής ιστορίας παρεξηγήσεων και αναπόφευκτου φινάλε. Οι αδυναμίες είναι πολλές, δε μιλάμε εξάλλου για κάποιο classic του είδους: οι δεύτεροι ρόλοι είναι κατά βάση αδιάφοροι, το γράψιμο όχι αιχμηρό ή ιδιαίτερα αστείο, και ακόμα και τα bits που λειτουργούν φοβούνται να αγγίξουν το επίπεδο μανιακού κρεσέντου στο οποίο θα έφτανε ένας Λιούμπιτς ή μια Νόρα Έφρον.

Κι όμως! Οι Πάουελ και Σουίνι αστράφτουν, τα σαιξπηρικά δάνεια είναι χαριτωμένα και στήνουν μια διασκεδαστικά εκτός μόδας βάση για ένα σύγχρονο rom com, και οι μικρές λεπτομέρειες που μένουν, είναι για καλό (βλέπε και το τραγουδιστό μοντάζ των τίτλων τέλους). Το είδος δεν έχει αναστηθεί ακόμα για τα καλά, όμως κάπου ανάμεσα στις προθέσεις του φιλμ, στο πόσο διασκεδαστικό είναι να το βλέπεις, και στην ύπαρξη ανερχόμενων σταρ που μοιάζουν έτοιμοι να ακολουθήσουν κάποιες παλιότερες συνταγές χωρίς να φοβούνται την γοητεία τους, το “Λατρεύω να σε Μισώ” θα το φέρει το χαμόγελο στο πρόσωπο.

Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr

Smart Search Module