Μενού

ΠΕΣΜΕΝΑ ΦΥΛΛΑ - Νίκος Τσαγκαράκης

1261 1

Μια γυναίκα που παλεύει με την ανεργία κι ένας άντρας που παλεύει με τον αλκοολισμό γνωρίζονται σε μια παμπ κι αποφασίζουν να  βγουν ραντεβού, με τον έρωτα να προσφέρει την ιδανικότερη προοπτική στα αδιέξοδά τους.

Ρομαντική κομεντί που κέρδισε το Βραβείο της Επιτροπής στο περυσινό φεστιβάλ Καννών κι ήταν υποψήφια για δύο Χρυσές Σφαίρες, γυναικείας ερμηνείας και μη- αγγλόφωνης ταινίας. Στο πλαίσιο του ‘κοινωνικού ναΐφ’ κινηματογράφου του, ο Καουρισμάκι φτιάχνει ακόμα μία σινεφιλική κι ανθρωπιστική ταινία ‘χειροτεχνικών’ προδιαγραφών, οι οποίες αντανακλούν την οικονομικά αδύναμη, περιθωριοποιημένη κοινωνική ομάδα με την οποία καταπιάνεται.

Ο σκηνοθέτης εμφανώς ενδιαφέρεται περισσότερο για την ατμόσφαιρα και το  συναίσθημα, παρά για τη σεναριακή και τη σκηνοθετική συνοχή (οι πολλαπλές συναντήσεις των δύο ερωτευμένων χωρίς να ανταλλάσσουν ονόματα, η γρήγορη μεταστροφή του Χόλαπα, το ατύχημα του τρένου κ.α.).

Τον ενδιαφέρει η αποξένωση, η μοναξιά, η απόγνωση των ανθρώπων χωρίς οικονομικές διεξόδους. Η έλλειψη επαφής κι η δυσκολία στην αποκατάστασή της. Το πώς η ανέχεια μοιάζει να κρατάει τους χαρακτήρες στο παρελθόν, έστω κι αν η ιστορία τους εκτυλίσσεται στο σήμερα. Το συναίσθημα (παρότι πιο στεγνό, ξερό και μίζερο από στον Πέιν παραπάνω), αλλά κι ο ίδιος ο κινηματογράφος ως ελάχιστες δυνατές διέξοδοι, μέσα από τη σημασία της αίθουσας για τη γνωριμία των ηρώων, αλλά και τις διάσπαρτες αναφορές που τους περιβάλλουν (αφίσες κ.ά.).

Νϊκος Τσαγκαράκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα patris.gr

Smart Search Module