Μενού

ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ, ΤΑ - Στράτος Κερσανίδης

2094 8

Μια ιδιότυπη οικογένεια

Ο ιδιόρρυθμος και δύστροπος Πολ Χάναμ, καθηγητής Αρχαίας Ιστορίας σε αμερικανικό κολλέγιο θα περάσει τις διακοπές των Χριστουγέννων του 1970 στις εγκαταστάσεις του σχολείου. Θα πρέπει μάλιστα, να έχει υπό την επίβλεψή του τον Άνγκους Τάλι, έναν σπουδαστή με προβληματική συμπεριφορά που η μητέρα του προτίμησε να πάει διακοπές με τον καινούργιο της σύζυγό αντί να πάρει το γιο της στο σπίτι για τις γιορτές. Μαζί τους θα μείνει και η αρχιμαγείρισσα του κολλεγίου, Μαίρη Λαμπ, η οποία είναι μόνη αφού ο γιος της σκοτώθηκε πριν από λίγο καιρό στο Βιετνάμ. Μέσα από μια σειρά αντιθέσεων και συγκρούσεων αυτοί οι τρεις ετερόκλητοι και αταίριαστοι χαρακτήρες θα αρχίσουν να γνωρίζονται καλύτερα μεταξύ τους  και να βρίσκουν τις ισορροπίες τους. Αποκαλύπτονται οι άγνωστες πτυχές της ζωής τους, αυτές που διαμόρφωσαν τους χαρακτήρες τους και στο τέλος θα δημιουργήσουν έναν δυνατό δεσμό μεταξύ τους, μια σχέση που θα μοιάζει με την οικογένεια που δεν είχαν ποτέ!

Ο Αλεξάντερ Πέιν με «Τα παιδιά του χειμώνα» (The holdovers) σκηνοθετεί μια ταινία ανθρωπίνων σχέσεων επιλέγοντας μια ανάλαφρη αλλά όχι ελαφριά αφήγηση. Με έντονο το στοιχείο της κωμωδίας ο ελληνοαμερικανός σκηνοθέτης επιλέγει το χιούμορ από το μελόδραμα. Παράλληλα διατηρεί μια τρυφερή ματιά επάνω στους ήρωές του προσφέροντας στιγμές καθαρής, γνήσιας συγκίνησης.

«Τα παιδιά του χειμώνα» είναι ξεκάθαρα μια ταινία χαρακτήρων -τριών χαρακτήρων, συγκεκριμένα- οι οποίοι αποκαλύπτονται σιγά-σιγά στα μάτια των θεατών και που είναι τρεις άνθρωποι που κουβαλούν ο καθένας το δικό του σταυρό. Και οι οποίοι προσπαθούν πίσω από μια συγκεκριμένη συμπεριφορά να κρύψουν ό,τι τους βασανίζει! Εδώ ο Πέιν παίρνει άριστα καθώς χτίζει τρεις στέρεους και συμπαγείς χαρακτήρες. Έχει όμως και τους κατάλληλους ηθοποιούς που αποτελούν και τα μεγάλα ατού της πολύ καλής αυτής δραματικής κωμωδίας: τον Πολ Τζιαμάτι, τον  Ντομινίκ Σέσα και την Ντα’ Βιν Τζόι Ράντολφ.

Μαζί όμως με τα όσα συμβαίνουν και συνδέουν τον Πολ, τον Άνγκους και τη Μαίρη ο Πέιν σχολιάζει, διακριτικά μεν, με σαφήνεια δε, την κοινωνική πραγματικότητα που αφορά το ταξικό εκπαιδευτικό σύστημα αλλά και, με αφορμή τον πόλεμο στο Βιετνάμ, το γεγονός πως στις ζούγκλες της ΝΑ Ασίας βρέθηκαν κυρίως στρατιώτες από τα πιο φτωχά κοινωνικά στρώματα. Το έχει πει άλλωστε κι ο ίδιος ο σκηνοθέτης χωρίς περιστροφές, ότι δηλαδή: «τα παιδιά των πλουσίων πάντοτε καταφέρνουν να σπουδάσουν στα καλύτερα πανεπιστήμια και να αποκτήσουν προβάδισμα στη μόρφωση σε σχέση με τα παιδιά των φτωχότερων. Κι αυτό επειδή απλώς έχουν χρήματα και πληρώνουν για τα πτυχία τους, αλλά και να τα σώσουν από το να πάνε στον πόλεμο, αυτό πάντα συνέβαινε και ακόμη συμβαίνει. Είναι μια πραγματικότητα στις ΗΠΑ όπου τα μεγάλα εκπαιδευτικά ιδρύματα χορηγούνται από ιδιώτες, με ανταλλάγματα φυσικά».

Η ταινία έχει αποσπάσει δύο Χρυσές Σφαίρες, του Α΄ ανδρικού και του Β΄ γυναικείου ρόλου για τον Πολ Τζιαμάτι και την Ντα’ Βάιν Ράντολφ αντίστοιχα ενώ έχει πλασαριστεί ανάμεσα στις ταινίες που διεκδικούν τα βραβεία BAFTA της βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου και συγκεκριμένα για τις κατηγορίες καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, πρωτότυπου σεναρίου, Α΄ ανδρικού ρόλου, Β΄ γυναικείου ρόλου, Β΄ ανδρικού ρόλου και κάστινγκ. Επί πλέον έχει βάλει και για τα Όσκαρ έχοντας κερδίσει 5 υποψηφιότητες: καλύτερης ταινίας, Α΄ ανδρικού ρόλου, Β΄ γυναικείου ρόλου, καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου και καλύτερου μοντάζ   

Στράτος Κερσανίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kersanidis.wordpress.com

Smart Search Module