Μενού

ΖΩΝΗ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ - Γιάννης Ζουμπουλάκης

2106_6

Μετά το ουγγρικό αριστούργημα του Λάζλο Νέμες «Ο γιός του Σαούλ» (2015), που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι η τελευταία ταινία για το Ολοκαύτωμα των Εβραίων, μια ακόμα ταινία πάνω σε αυτό το φρικτό ζήτημα ίσως να μην είχε και τόσο νόημα εκτός βεβαίως αν η προσέγγισή της ήταν κάπως διαφορετική συγκριτικά με εκείνη των δεκάδων ταινιών που έχουν γυριστεί μέχρι σήμερα.

Και αυτό ακριβώς συμβαίνει με την «Ζώνη ενδιαφέροντος» του Βρετανού Τζόναθαν Γκλέιζερ, μια ταινία που κατά κάποιο τρόπο μοιάζει με το filp side του «Γιου του Σαούλ» και επίσης, η ίδια είναι ένα αριστούργημα.

Γιατί αν ο Νέμετς μας έκανε να νιώσουμε στο πετσί μας την απανθρωπιά των στρατοπέδων συγκέντρωσης των Εβραίων βάζοντας την κάμερά του μέσα στην φωτιά, στο αίμα, στην απόλυτη θηριωδία, ο Γκλέιζερ μας κάνει να νιώσουμε το ίδιο πράγμα με τον ακριβώς αντίθετο τρόπο: κινηματογράφησε τα πάντα από μακριά και όχι μέσα στο στρατόπεδο αλλά έξω από αυτό. Και όχι από την πλευρά των Εβραίων αλλά από εκείνη των Γερμανών.

Κρεματόρια και θάλαμοι αερίων

Ο σκηνοθέτης αφήνει στην φαντασία μας την φρίκη που πηγάζει από τις εικόνες των ανθρώπων στα κρεματόρια και στους θαλάμους αερίων όπου εντελώς άδικα και παράλογα έχασαν την ζωή τους.

Η πραγματική φρίκη στην «Ζώνη ενδιαφέροντος» είναι οι εικόνες της καθημερινότητας των Γερμανών και μάλιστα εκτός στρατοπέδου, εν προκειμένω του Αουσβιτς.

Η γυναίκα του διοικητή του στρατοπέδου (Σάντρα Χούλερ ,Κρίστιαν Φριντλ) να κάνει απειλητικές παρατηρήσεις στο υπηρετικό προσωπικό επειδή κάτι δεν έγινε όπως έπρεπε, π.χ. το σκούπισμα του σπιτιού.

Και ο ίδιος ο διοικητής να διαπραγματεύεται μαζί της την μετάθεσή του επειδή εκείνος θέλει να κτίσει την καριέρα του ενώ εκείνη θέλει να παραμείνει στην ησυχία και την βολή στην φωλίτσα της δίπλα στο στρατόπεδο των θηριωδιών.

Η όλη κατάσταση αγγίζει τα όρια της παράνοιας αλλά και πάλι από τι αν όχι παραλογισμό μπορεί να χαρακτηριστεί εκείνη η εποχή;

Με οδηγό του το βιβλίο του Μάρτιν Εϊμις, ο Γκλέιζερ αφήνει την κάμερά του ψυχρή, αποστασιοποιημένη μπροστά σε όλα αυτά που γίνονται. Ο φακός είναι ένας σιωπηλός καταγραφέας και τίποτ’ άλλο.

Μακρινά πλάνα σου δίνουν μια συνολική εικόνα του χώρου και των ανθρώπων, ο Γκλέιζερ δεν ενδιαφέρεται για τις εκφράσεις των προσώπων, σχεδόν δεν τις καταλαβαίνεις. Από μόνο του αυτό σου δημιουργεί μια παγωμένη αίσθηση τρόμου χωρίς στην ταινία να φανεί ούτε μια στάλα αίματος.

Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr

 

Smart Search Module