Μενού

GAZA - Παυλίνα Αγαλιανού

1809 2

Ενα πορτρέτο καθημερινών πολιτών της Γάζας, που ζουν τις ζωές πέρα από τα ερείπια της αιώνιας σύγκρουσης. Ελεύθεροι από το κλισέ του ρεπορτάζ ειδήσεων, αποκαλύπτουν έναν τόπο ομορφιάς μέσα στην καταστροφή, μέσα από τις ζωές των εξαιρετικών ανθρώπων του. Η ταινία μας επικεντρώνεται σε δύο έφηβους από τα αντίθετα άκρα του κοινωνικού χάσματος της Γάζας, την Κάρμα και τον Αχμέντ.

Μια διαφορετική ματιά για την καθημερινή ζωή στη Γάζα που μοιάζει σαν «παραμύθι» τούτες τις μέρες του πολέμου που συμπλήρωσε ήδη δύο μήνες, των ανηλεών βομβαρδισμών από τους Ισραηλινούς με πάνω από 50.000 τόνους εκρηκτικών, των χιλιάδων νεκρών παιδιών. Γυρισμένη το 2019 από Ιρλανδούς σκηνοθέτες, καταφέρνει να δείξει την τραγική μα «ήρεμη» πραγματικότητα των Παλαιστινίων, που μέσα στις βάρβαρες συνθήκες αποκλεισμού, μέσα στη φτώχεια προσπαθούν να επιβιώσουν, να ζήσουν, να χαμογελάσουν, για να συνεχίσουν να αντιστέκονται. Ακόμα κι όταν περιγράφονται οι πιο «προνομιούχοι», κανείς τους, όσα κι αν έχει, δεν γνωρίζει αν θα ζει τα επόμενα πέντε λεπτά. Ακόμα και αν η ταινία βγάζει προσωρινά από το μεγάλο κάδρο ότι η βία των Ισραηλινών δεν ξεκίνησε το 2014 ούτε το 2018, αλλά 75 χρόνια πριν, και ότι έχουμε περάσει... στην «εξαιρετικά θετική και ίσως μοναδική στον κόσμο αναλογία των σκοτωμένων αμάχων» διά στόματος εκπροσώπου του ισραηλινού στρατού, μόλις τη Δευτέρα που μας πέρασε. Αξίζει όμως να συναντηθεί κανείς με αυτήν τη διαφορετική εικόνα της Γάζας, ακόμα κι αν δεν συμφωνεί σε όλα με τους σκηνοθέτες.

Ομως, η Γάζα έχει πάντα τη θάλασσα να δίνει ελπίδα. Μια θάλασσα που αν βγεις λίγα μέτρα έξω από το επιτρεπόμενο όριο, αν είσαι τυχερός σε φυλακίζουν. Την ώρα που την παρακολουθούσαμε σκεφτόμασταν με πίκρα ότι μπορεί οι πρωταγωνιστές της να μη ζουν πια...

Παυλίνα Αγαλιανού
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα rizospastis.gr

Smart Search Module