Μενού

ΠΕΣΜΕΝΑ ΦΥΛΛΑ - Θοδωρής Δημητρόπουλος

971 8

Δυο μοναχικοί άνθρωποι συναντιούνται τυχαία μια νύχτα στο Ελσίνκι, στη διάρκεια ενός κατεστραμμένου καραόκε. Η Άνσα δουλεύει κακοπληρωμένη σε ένα σούπερ-μάρκετ (μέχρι να χάσει τη δουλειά) κι ο Χολάπα είναι ένας αλκοολικός εργάτης (μέχρι να πάψει να είναι αλκοολικός). Οι δρόμοι τους θα χωριστούν όσο τυχαία διασταυρώθηκαν. Εκείνος θα χάσει τον αριθμό της. Τα πάντα μοιάζουν εναντίον τους. Κάθε ανοιχτό ραδιόφωνο μεταδίδει εξελίξεις από τον πόλεμο στην Ουκρανία. Και το κράτος αλληλεγγύης δε μοιάζει καθόλου αλληλέγγυο. Όλα πάνε στραβά – αλλά μήπως παρά όλες τις ενδείξεις και τα σημάδια του καιρού και της μοίρας, οι δυο τους θα καταφέρουν να είναι τελικά μαζί;

Μια ταινία τόσο αφοπλιστικά ταπεινή (και υπόγεια, απλούστατα πολιτική και ανθρωποκεντρική) που δε μπορεί παρά να θες να βρίσκεται κοντά σου. Έτσι ένιωσαν προφανώς και τα μέλη της επιτροπής στις Κάννες, δίνοντας στο φιλμ το Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής. Χωρίς να φέρνει κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί, είτε στο αισθητικό σύμπαν και στον αφηγηματικό ρυθμό του σινεμά του Άκι Καουρισμάκι, είτε γενικότερα στο είδος των ρομαντικών κομεντί που περήφανα εκπροσωπεί, έχει παρολαυτά φτιαχτεί με τόση ζεστασιά και με τόσο μεστό τρόπο που σου ρίχνει τις άμυνες.

Τα πάντα είναι γνώριμα, κι αυτό συμπεριλαμβάνει και τις διαρκείς αναφορές του Καουρισμάκι στο σινεμά που αγαπάει (η πιο αστεία σκηνή της ταινίας είναι ένας διάλογο έξω από ένα σινεμά που έπαιζε το “Οι Νεκροί Δεν Πεθαίνουν” του Τζιμ Τζάρμους), αλλά εν τέλει αυτή η οικειότητα καταλήγει σε κάτι το αληθινά αναγκαίο μες στο πλαίσιο της συγκεκριμένης αφήγησης.

Διότι και εδώ, όπως σε κάθε rom com που σέβεται τον εαυτό της, το σύμπαν θέλει να κρατήσει το ζευγάρι χώρια. Αλλά αντί για εκβιαστικά ρομαντικά διλήμματα από το παρελθόν ή άλλους μηχανισμούς πλοκής, αυτό που περικυκλώνει το κεντρικό ζευγάρι είναι ο ίδιος ο απειλητικός κόσμος που όλοι μας νιώθουμε να μας καταπνίγει. Πόλεμος, φτώχια, γενικευμένη ατυχία – ζούμε στην κατάρα του μικρομεσαίου, του εργαζόμενου. Εδώ λοιπόν μπαίνει η οικειότητα για την οποία μιλούσαμε παραπάνω: Ερχόμαστε ακόμα πιο κοντά στον ήρωα και την ηρωίδα, ταυτιζόμαστε, ακολουθούμε τις διαδρομές τους, νιώθουμε την ζεστασιά και την ασφάλεια μιας διαδρομής αγάπης μέσα σε ένα κόσμο σκληρό με τόσους διαφορετικούς τρόπους. Η απλότητα του φιλμ είναι και η κινητήριός του δύναμη.

Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr

Smart Search Module