Μενού

ΤΕΡΑΣ, ΤΟ - Θοδωρής Δημητρόπουλος

971 8

Σε μια επαρχία της Ιαπωνίας ένα κτίριο φλέγεται, μια μητέρα υποψιάζεται πως κάτι δεν πάει καλά με τον γιο της, κι ο καθηγητής του τοπικού σχολείου ίσως κρύβει κάποιο φρικτό μυστικό. Η ιστορία παρουσιάζεται σε τρεις δόσεις: Από το φλεγόμενο κτίριο μέχρι έναν επικίνδυνο τυφώνα που σαρώνει την περιοχή, η ταινία περνάει τρεις φορές, κάνοντας κάθε φορά reset και ξεκινώντας πάλι από την αρχή, κάθε φορά από μια διαφορετική οπτική. Πρώτα από τη μητέρα, ύστερα από τον καθηγητή, τέλος από το παιδί, η αφήγηση εντοπίζει μοτίβα και διαλευκάνει απορίες, γεμίζει κενά, εξιλεώνει και αποκαλύπτει, χωρίς να χρειαστεί ποτέ να πει ψέματα. Ίσα-ίσα, κάθε νέα στροφή εξηγεί πράγματα που είχαμε νωρίτερα ως απορίες, με την τελική εκδοχή να αποσαφηνίζει τα πάντα με έντονα συναισθηματικό τρόπο.

Γιατί επιλέγει αυτό το φορμάτ ο Κόρε-εντα κι ο σεναριογράφος του; (Στην πρώτη φορά από το ‘95 που ο δημιουργός του “Κλέφτες Καταστημάτων” συνεργάζεται με άλλον σεναριογράφο.) Αρχικά, αν γίνει κάτι τέτοιο σωστά, κάνει για συναρπαστικό σινεμά, όπως έχουν αποδείξει περιπτώσεις σαν το “Ρασομόν” (με το οποίο το “Monster” παραλληλίστηκε έντονα στις Κάννες όπου προβλήθηκε και βραβεύτηκε για το Σενάριό του) ή την πρόσφατη “Τελευταία Μονομαχία” του Ρίντλεϊ Σκοτ, το οποίο είναι μια πολύ πιο ακριβής αναλογία, μιας και όπως και στην “Τελευταία Μονομαχία”, έτσι και στο “Τέρας” τα γεγονότα δεν αλλάζουν ποτέ– απλώς τα μάτια μέσα από τα οποία τα κοιτάμε.

Αφετέρου, έχει να κάνει –όπως τελικά τα πάντα στο έργο του ιάπωνα σκηνοθέτη– με τον άνθρωπο. Χωρίς να γνωρίζουμε βασικά κομμάτια της αλήθειας κατά τις πρώτες απόπειρες εξιστόρησης, τείνουμε να υποθέτουμε και να πιστεύουμε τα χειρότερα. Για το τι έχει συμβεί, για τους εμπλεκόμενους ανθρώπους. Για το ποιος είναι το Τέρας του τίτλου. Φτάνοντας στην τρίτη εξιστόρηση, η αποστολή του φιλμ αποσαφηνίζεται: Είναι μια ιστορία για το πώς κανείς τελικά δε μπορεί να μπει αληθινά μέσα στον ψυχισμό ενός μικρού παιδιού που μέσα από τυχαία κοινωνικά ερεθίσματα διαπιστώνει έντρομο πως δεν ανήκει στη νόρμα. Οι πάντες προβάλλουν, οι πάντες υποθέτουν, αλλά κανείς δε μπορεί ποτέ να ξέρει. Η ελπίδα βρίσκεται στην προσωπική αποδοχή, στην αναγέννηση σε έναν κόσμο όπου τα πάντα είναι στο φως.

Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr

Smart Search Module