Μενού

ΕΞΟΡΚΙΣΤΗΣ: ΠΙΣΤΟΣ, Ο - Θόδωρος Γιαχουστίδης

1847 1

Χίλιες φορές, άπιστος!

Και θέλω να ‘ρθω να σ’ αρπάξω από την άλλη, άσχετο, μουάχαχαχαχαχα

Στις 26 Δεκεμβρίου του 1973 κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις κινηματογραφικές αίθουσες των ΗΠΑ η ταινία «Εξορκιστής» σε σκηνοθεσία William Friedkin, με σενάριο γραμμένο από τον William Peter Blatty, βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του, που πρωτοκυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 1971. Μέχρι την έξοδο φέτος της «Barbie» στις αίθουσες, ο «Εξορκιστής» ήταν η πιο επιτυχημένη εμπορικά ταινία της Warner – τώρα βρίσκεται στη δεύτερη θέση του σχετικού πίνακα! Συνεχίζει πάντως να είναι η πιο επιτυχημένη εμπορικά R-rated (ακατάλληλη για ανηλίκους) ταινία όλων των εποχών (προσαρμόζοντας τον πληθωρισμό αναλόγως). Επίσης, έγινε η πρώτη ταινία τρόμου όλων των εποχών, που προτάθηκε για Όσκαρ καλύτερης ταινίας! Στην πραγματικότητα, ήταν υποψήφια για 10 Όσκαρ, κερδίζοντας τελικά δύο: καλύτερου διασκευασμένου σεναρίου και καλύτερου ήχου. Το 1977 βγήκε στις αίθουσες η ταινία «Εξορκιστής II: Ο αιρετικός» σε σκηνοθεσία John Boorman, που μέχρι και σήμερα θεωρείται μια από τις χειρότερες ταινίες όλων των εποχών!!! To 1990 ο ίδιος ο William Peter Blatty σκηνοθετεί το «Εξορκιστής ΙΙΙ». Το 2004 βγαίνει στις αίθουσες το πρίκουελ «Εξορκιστής: Η αρχή του κακού» σε σκηνοθεσία Renny Harlin. 

Εντωμεταξύ, έχει πολύ πλάκα το πόσες εκδοχές των παραπάνω ταινιών εντέλει κυκλοφόρησαν! Το 2000 κυκλοφόρησε το Director's Cut της αρχικής ταινίας, με υλικό που είχε κοπεί στο μοντάζ. Το 2016 βγήκε το Director's Cut της ταινίας του Blatty, με τίτλο «Ο εξορκιστής III: Λεγεώνα». Τέλος, το 2005 βγήκε στις αίθουσες το «Η κυριαρχία του κακού» σε σκηνοθεσία Paul Schrader, το πρίκουελ δηλαδή που δεν άρεσε στην παραγωγό εταιρία, δίνοντας το γενικό πρόσταγμα στον Renny Harlin να προχωρήσει σε re-shoots και νέο μοντάζ, δίνοντας τη δική του εκδοχή, του 2004, που προηγήθηκε η έξοδός της στις αίθουσες! Ένας μικρός χαμούλης σαν να λέμε!

Τούτη η ταινία θεωρείται η απευθείας συνέχεια του αρχικού «Εξορκιστή», 50 ακριβώς χρόνια μετά την έξοδο του πρωτότυπου! Ή μάλλον, για να είμαστε πιο ακριβείς, αυτή είναι μια προσπάθεια reboot, που σύμφωνα με τον David Gordon Green, δεν αγνοεί τα σίκουελ και τα πρίκουελ που ακολούθησαν την πρώτη ταινία του Friedkin. Reboot είχε επιχειρήσει η τηλεοπτική σειρά «Ο εξορκιστής» η οποία προβλήθηκε στο Fox και παρά το γεγονός ότι είχε κριτική αποδοχή, εντέλει ακυρώθηκε μετά από δύο σεζόν, με 10 επεισόδια το 2016 κι άλλα 10 το 2017, σειρά όμως που είχε ξεκόψει κάθε σχέση με οτιδήποτε είχε προηγηθεί. Η ταινία του David Gordon Green κόστισε 30 εκατομμύρια δολάρια και είναι η πρώτη μιας σχεδιαζόμενης τριλογίας, που θα ολοκληρωθεί ακόμα κι αν η πρώτη ταινία της σειράς αποτύχει εμπορικά. Η Blumhouse ξόδεψε 400 εκατομμύρια δολάρια (!!!) προκειμένου να αποκτήσει τα κινηματογραφικά δικαιώματα του συγκεκριμένου τίτλου. Πάρα πολλά λεφτά, προσμένοντας προφανώς πολλαπλάσια χρήματα σε κέρδη.

Η υπόθεση: Μετά τον τραγικό θάνατο της εγκύου συζύγου του σε φονικό σεισμό στην Αϊτή πριν από 12 χρόνια, ο Βίκτορ Φίλντινγκ έχει μεγαλώσει μόνος του την κόρη τους, Άντζελα. Ορθολογιστής και υπερπροστατευτικός, κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να μην λείψει τίποτε από τη θυγατέρα του. Όμως, της Άντζελας της λείπει πολύ η μητέρα της. Και προσπαθεί να την πλησιάσει με κάθε τρόπο. Σε μια τέτοια προσπάθεια, και λέγοντας ψέματα στον πατέρα της πως θα πάει να μελετήσει μετά το σχολείο με τη φίλη της και συμμαθήτριά της, την Κάθριν, τα δύο κορίτσια θα βρεθούν στο παρακείμενο δάσος και θα επιχειρήσουν μια μυσταγωγική τελετή επαφής με το επέκεινα. Για τρεις μέρες θα παραμείνουν εξαφανισμένες, με τους γονείς τους να ανησυχούν και να προσπαθούν να τις εντοπίσουν. Όταν εντέλει τα δύο κορίτσια βρεθούν σε έναν στάβλο, καμιά τους δεν έχει οποιαδήποτε ανάμνηση του πως βρέθηκαν εκεί, ενώ θεωρούν πως έλειψαν μόλις για κάποιες ώρες. Ο Βίκτορ ανακουφίζεται για το ότι βρήκε την κόρη του, παράλληλα όμως νιώθει πως κάτι δεν πάει καλά. Η Άντζελα αλλάζει, γίνεται απότομη, κατουριέται επάνω της ενώ κοιμάται και περνάει μια ψυχοσωματική κρίση, που η επιστήμη δεν μπορεί να ερμηνεύσει. 

Καθώς η κατάσταση ολοένα και χειροτερεύει τόσο για την Άντζελα όσο και για την Κάθριν, ο Βίκτορ καταλαβαίνει πως έχει να αντιμετωπίσει το απόλυτο κακό και μέσα στην απόγνωση και τον τρόμο του, θα αναζητήσει το μοναδικό άτομο που έχει βιώσει κάτι αντίστοιχο: την Κρις ΜακΝιλ. Τη γυναίκα δηλαδή, που χρόνια πριν είδε την κορούλα της, την Ρέιγκαν, να κυριεύεται από το απόλυτο κακό και να σώζεται μέσω εξορκισμού. Η Κρις έχει χάσει κάθε επαφή με την Ρέιγκαν κι έχει γράψει ένα βιβλίο με βάση την δύσκολη εμπειρία της. Θα μπορέσει να βοηθήσει τον Βίκτορ να σώσει την Άντζελα; Θα καταφέρουν η Άντζελα και η Κάθριν να επιβιώσουν από αυτόν τον θανάσιμο εναγκαλισμό τους με το απόλυτο κακό;

Η άποψή μας: Δεν θα αναλωθώ σε αναρωτήσεις τύπου «καμιά πρωτότυπη ιδέα ρε παιδιά;». Το Χόλιγουντ έχει αποδείξει άπειρες φορές πως όταν κάτι κάνει επιτυχία, θα το εκμεταλλευτεί μέχρι εκεί που δεν πάει, θα το στραγγίξει όπως κάνει ο Δράκουλας στα θύματά του. Και θα το καταστήσει... απέθαντο, με την κακή έννοια! Ο «Εξορκιστής» είναι ένας τίτλος μυθικός, μια χρυσοφόρος όρνιθα, που θεωρητικά μπορεί να κάνει εκατομμυριούχους πολλούς χαρτογιακάδες στη Μέκκα της κινηματογραφικής βιομηχανίας. Το παράδοξο είναι πως, πέραν από την πρώτη ταινία, κέρδη, έστω και ισχνά, έβγαλε μόνο το σίκουελ του Boorman. Από εκεί και πέρα, καμία ταινία της σειράς δεν κατόρθωσε να αγγίξει όχι τις επιδόσεις αλλά ούτε καν τη σκόνη της μυθικής ταινίας του Friedkin, ενώ και οικονομικά πήγαν... άπατες όλες. Οπότε, γιατί ρε μαν να χρησιμοποιήσεις τον μύθο του «Εξορκιστή» για να κάνεις αυτό το... πράγμα; 

Όντως, θα τρίζουν τα κόκαλα το μακαρίτη, που εξαρχής είχε δει με κακό μάτι το να του «πειράξουν»το πιο ονομαστό του αριστούργημα, συνδυάζοντας το όνομα αυτού, με το δικό του. Θέλω να πω, γιατί ρε καλέ μου κύριε Πράσινε ήθελες ντε και καλά να έχει σχέση τούτο το φιλμ με τον «Εξορκιστή»; Όταν αυτά που συνδέουν τις δύο ταινίες είναι α) το ότι δαίμονας μπαίνει σε ένα νεαρό κορίτσι (εντάξει, εδώ έχει πιο fun η φάση, αφού ο διάολος μπαίνει σε δύο νεαρά κορίτσια, χα), β) το ότι παίζει η Ellen Burstyn ξανά το ρόλο της Κρις ΜακΝιλ (Burstyn, που ευθαρσώς δήλωσε πως έπαιξε σε αυτήν την ταινία για τα λεφτά και μόνον για αυτά), γ) το ότι λαμβάνει χώρα... εξορκισμός (πολύ παράξενος εδώ, με τον καθολικό παπά να παθαίνει... Ρέιγκαν) και δ) το ότι ακούγεται το ανατριχιαστικό «Tubular Bells» του Mike Oldfield και «πειραγμένο» αλλά και στην αυθεντική του μορφή. Περισσότερο σχέση έχει, στην αρχή τουλάχιστον, η ταινία με το «Talk to me» που θα δούμε προσεχώς (προσπάθεια επικοινωνίας μιας κοπέλας με τη νεκρή της μητέρα) κι επίσης συνεχίζει την προβληματική του σκηνοθέτη περί τραύματος και προσπάθειας ίασης. Αρκεί αυτό; Όχι βέβαια. 

Ας γύριζε μια ταινία που να την έλεγαν «Διπλός εξορκισμός», χωρίς Tubular Bells, χωρίς Burstyn και θα λέγαμε πως μια χαρά ταινία έκανε ο μπαγάσας, καθώς κατασκευαστικά η ταινία είναι καλοφτιαγμένη, αλλά μέχρι εκεί. Δεν υπάρχει καμία οργανική, ουσιαστική σχέση μεταξύ του «Εξορκιστή» κι αυτού του φιλμ. Και ο Green δεν μπορεί με τίποτε να σοκάρει. Ίσως επειδή το 2023 φαίνεται να είναι πολύ πιο συντηρητικό από το 1973. Και ο σκηνοθέτης φαίνεται να πουσάρει και μια ατζέντα τύπου «every life matters», παίρνοντας ουσιαστικά θέση κατά των εκτρώσεων! Θεωρώ επίσης πολύ συντηρητικό το γεγονός ότι εν έτει 2023 χρειαζόμαστε ένα αναμάσημα περί καλού και κακού και περί διαβόλου και μια λογική τύπου «εντάξει ρε μαν, μην είσαι και τόσο ορθολογιστής». Ισιάδι όλα, τίποτα το αληθινά ενδιαφέρον, κανένα σασπένς, μόνο μια παράξενη αντίληψη περί ηθικής και μια αλά «Με τη λάμψη στα μάτια» σκηνή επιλογής «ποιος θα φαγωθεί», που γυρίζει μπούμερανγκ εναντίον εκείνου που σκέφτεται ιδιοτελώς (μα για το παιδί του πρόκειται!), επειδή... έτσι! 

Εντάξει, κλείνει συγκινητικά την ταινία (συγκίνηση όμως ολίγον τι φορσέ, ιδίως αν δώσεις εξαρχής σημασία στα ονόματα του καστ της ταινίας και αναρωτηθείς μέχρι τέλους «μα πού είναι η τάδε;») αλλά αυτό δεν τη σώζει από την απόλυτη βαρεμάρα. Ούτε ο... πολυθρησκευτικός (sic) εξορκισμός, που σε ένα άλλο επίπεδο θα μπορούσε να ιδωθεί ως προσπάθεια να διωχτεί το κακό από τις ΗΠΑ. Ούτε η Burnstyn που περιφέρεται στην ταινία, έτσι, χωρίς νόημα – και της επιφυλάσσει και ο Green μια άθλια «τύφλωση»: άραγε θα τη χρησιμοποιήσει στην επόμενη ταινία της σειράς; Έτσι που λέτε. Πολύ χάλι. Αλλά τι λέω; Ο λαός (και ιδίως η πιτσιρικαρία) θα τρέξει να δει και θα γουστάρει. Ας είναι. 

Α, και κάτι ακόμα ως υστερόγραφο: πώς μερικά μουσικά θέματα έχουν κάνει συνάψεις στον εγκέφαλο τόσο ισχυρές με την ταινία στην οποία ακούστηκαν, που είναι αδύνατον να τα ακούσεις χωρίς να τη θυμηθείς; Ακούς το «Tubular Bells» και σκέφτεσαι αυτόματα «Εξορκιστής». Ακούς το θεϊκό «Main Theme» του John Carpenter από το «Halloween» κι αμέσως σκέφτεσαι... «Halloween». Ακούς «Carmina Burana» και σκέφτεσαι ΠΑ.ΣΟ.Κ. Άτιμο πράγμα η μνήμη...

Θόδωρος Γιαχουστίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα moviesltd.gr

Smart Search Module