Μενού

DOGMAN - Θοδωρής Δημητρόπουλος

971 8

Ο Κέιλεμπ Λάντρι Τζόουνς (βραβείο ερμηνείας στις Κάννες για το “Nitram”) παίζει έναν άντρα παραπληγικό, που του αρέσει να ντύνεται γυναίκα, ο οποίος έχοντας περάσει φρικτά παιδικά χρόνια κακοποίησης, έχει αναπτύξει έναν ισχυρό δεσμό ενσυναίσθησης και κατανόησης με τα σκυλιά, τα οποία αρχίζουν σταδιακά να συγκεντρώνονται γύρω του και να κάνουν τα πάντα για αυτόν. Ο Νταγκ αφηγείται την ιστορία του από το κελί όπου βρίσκεται κρατούμενος, ξεκινώντας από τα παιδιά του χρόνια και μέχρι το πώς έφτασε να οργανώνει επιχειρήσεις διαρρήξεων (που εκτελούσαν τα σκυλιά) ή τα έβαλε με τοπικούς μαφιόζους (με τη βοήθεια των σκυλιών) σε μια ευρύτερη διαδικασία Τζοκερ-οποίησης.

Σε μια ταινία που ακούγεται τόσο παλαβή και γυρισμένη από έναν σκηνοθέτη όπως ο Λικ Μπεσόν, που μας έχει δώσει ουκ ολίγες στιγμές απολαυστικού (και άκρως κινηματογραφικού!) high trash (“Πέμπτο Στοιχείο”, “Lucy”, “Nikita” – φανταστικά πράγματα), θα περίμενε κανείς πως κάτι το απρόσμενο θα συνέβαινε, μια κάποια υπέρβαση, μια ακρότητα. Αντ’αυτών, το “Dogman” δεν έχει καν το σθένος να γίνει καν αληθινά προσβλητικό. Είναι μια ιδέα που ποτέ δε μετατρέπεται σε τίποτα, μια σειρά από προβλέψιμα σημάδια εκτόνωσης δίχως καμία οπτική έμπνευση, δίχως χιούμορ, δίχως πρόκληση, δίχως αντισυμβατικότητα, δίχως –τελικά πάνω από όλα– κέφι.

Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr

Smart Search Module