Μενού

ΗΡΩΑΣ ΚΑΝΕΝΟΣ - Στράτος Κερσανίδης

2011 5

Ιστορία έρωτα και τρομοκρατίας!

Είναι παραμονή Χριστουγέννων στο Κλερμόν-Φεράντ. Ο 30χρονος Ρομάν Μεντερίκ, καθώς κάνει το καθημερινό του τζόκινγκ, συναντά μία πόρνη την οποία ερωτεύεται παράφορα με την πρώτη ματιά! Όμως η Ιζαντόρα είναι παντρεμένη και αρκετά μεγαλύτερή του, αλλά ο ερωτευμένος άνδρας δεν πτοείται και συνεχίζει να την πολιορκεί.

Στο μεταξύ μια τρομοκρατική επίθεση στην κεντρική πλατεία αναστατώνει τους κατοίκους της γαλλικής πόλης. Και ενώ ο Μεντερίκ μετά από μία συνάντηση με την Ιζαντόρα που διακόπηκε απότομα, επιστρέφει στο σπίτι του, βρίσκει απέξω έναν νεαρό άστεγο μουσουλμάνο, τον Σελίμ, ο οποίος του ζητά προσωρινή στέγη. Η περίεργη κατάσταση αρχίζει να περιπλέκεται κι άλλο όταν εμφανίζεται ο άνδρας της Ιζαντόρα, μια ομάδα νεαρών που κυνηγούν τον Σελίμ, η αστυνομία που ψάχνει τους τρομοκράτες, η Φλοράνς που πρόκειται να συνεργαστεί με τον Μεντερίκ αλλά της αρέσει κιόλας και οι διάφοροι γείτονες και γειτόνισσές του. Που θα οδηγηθεί τελικά αυτός ο παράδοξος έρωτας ανάμεσα στον Μεντερίκ και την Ιζαντόρα; Πως θα γλυτώσει ο Σελίμ από τη “ρετσινιά” του τρομοκράτη και από εκείνους που τον κυνηγούν;

Πολλά και διάφορα, λοιπόν, συμβαίνουν στην ταινία του Αλέν Γκιροντί «Ήρωας κανενός» (Viens je t’ emmene). Μια έξυπνη, χιουμοριστική ματιά με έντονο το σουρεαλιστικό στοιχείο, που οδηγεί σε περίεργες καταστάσεις. Ένα από τα ατού της ταινίας είναι οι διάλογοι που συχνά ισορροπούν μεταξύ λογικής και παράλογου.  

Ο γάλλος σκηνοθέτης από την πρώτη σκηνή μας εισάγει στο παράδοξο, με τον Μεντερίκ να ομολογεί τον έρωτά του σε μία πόρνη, η οποία μάλιστα είναι παντρεμένη, με έναν άνδρα ο οποίος την ζηλεύει και την αγαπά! Κι ακολουθούν τα υπόλοιπα που έρχονται σιγά-σιγά δημιουργώντας μια αισθηματική κωμωδία με φόντο την τρομοκρατία. Φυσικά, τίποτα δεν συμβαίνει τυχαία στην ταινία του Γκιροντί. Ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος, ξεκινώντας από έναν παράφορο έρωτα, και με αφορμή την τρομοκρατική επίθεση, σκιαγραφεί την εικόνα της σύγχρονης Γαλλίας. Μιας φοβικής κοινωνίας που βλέπει φιλύποπτα τον ξένο ταυτίζοντάς τον αυτομάτως με το κακό. Και έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον πως αυτήν η νοοτροπία έχει περάσει και σε μετανάστες που ήδη έχουν ενταχθεί! Στο μεταξύ και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά ο έρωτας φαίνεται να αποδυναμώνεται, να χάνει την αρχική του ένταση.

Ο Αλέν Γκιροντί σκηνοθετεί με μπρίο, δημιουργεί ωραίους χαρακτήρες με κάποιους να είναι πολύπλοκοι. Όπως συμβαίνει με την Ιζαντόρα αλλά και τον άνδρα της. Όσο για τον έρωτα τον παρουσιάζει όπως είναι, δηλαδή απελευθερωμένο από όρια και συμβάσεις.

Τι είναι αυτό που μας λέει τελικά ο σκηνοθέτης; Πως ούτε όλες οι πουτάνες είναι αποστερημένες συναισθημάτων ούτε όλοι οι μουσουλμάνοι είναι τρομοκράτες. Και μπορεί αυτό πολλοί από μας να το γνωρίζουμε αλλά ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας έχει διαφορετική άποψη.

Στράτος Κερσανίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kersanidis.wordpress.com

Smart Search Module