Μενού

ΚΑΡΜΕΝ - Θοδωρής Δημητρόπουλος

971 8

Όχι ακριβώς καλό αλλά σίγουρα αξιοπερίεργο. Το φιλμ του Μπένζαμιν Μιλιπιέ, χορογράφου του “Black Swan” του Αρονόφσκι, φαντάζεται σχεδόν εξαρχής τη διάσημη όπερα “Κάρμεν” ως μια ιστορία απαγορευμένου πάθους που τελικά καταλήγει να μην έχει και πολλή σχέση με το αρχικό κείμενο πέρα από το βασικότερο ίσως δεσμό: Εκείνον της έμπνευσης.

Ο Μιλιπιέ φαντάζεται λοιπόν μια Κάρμεν που τρέχοντας να ξεύγει από τα μεξικάνικα καρτέλ περνάει τα σύνορα των ΗΠΑ, εκεί που συνοριοφύλακες την καταδιώκουν και παραλίγο τη συλλαμβάνουν. Ο Έινταν, μέλος της περιπολίας, την προστατεύει ενστικτωδώς με αποτέλεσμα το θάνατο ενός αστυνομικού – τότε η Κάρμεν κι ο Έινταν, κυνηγμένοι και ολοένα και πιο παθιασμένοι, θα αναζητήσουν διέξοδο προς το Λος Άντζελες.

Πρωταγωνιστεί ο Πολ Μέσκαλ, πιο βασανισμένος (και αταίριαστος) από ποτέ, δίπλα στη Μελίσα Μπαρέρα των “Scream” αλλά και του εκστατικού μιούζικαλ “In the Heights”. Εδώ η Μπαρέρα χορεύει και παθιάζεται χρησιμοποιώντας τόσο το σώμα της όσο και τη γλώσσα του σώματός της, καθώς στην οπερατική αφήγηση του φιλμ παρεμβάλλονται ακανόνιστα χορευτικά ιντερλούδια που κάνουν το αποτέλεσμα να φλερτάρει με το art project και το χορευτικό περφόρμανς.

Τη μουσική έχει γράψει ο Νίκολας Μπριτέλ (“Moonlight”, “Succession”) κι αυτό θα ήταν από μόνο του λόγος ενδιαφέροντος – δυστυχώς το “Carmen” ποτέ δεν γίνεται αρκετά συμπαγές ως φιλμικό αντικείμενο, και η κοιλιά του είναι εντυπωσιακή όταν αρχίζει να γίνεται σαφές πως η μουσική κι ο χορός αντικαθιστούν την αίσθηση αφηγηματικού μομέντουμ. Αλλά υπάρχει κάτι στο πάθος που διατρέχει το όλο εγχείρημα, και στην αυθεντικά ακατηγοριοποίητη υφή του, που του δίνει ένα ανεξάντλητο ενδιαφέρον. Ακόμα κι αν τον θεατή εν τέλει καταλήγει να τον εξαντλεί.

Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr

Smart Search Module