Μενού

ΣΙΧΑΘΗΚΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ - Γιάννης Καντέα Παπαδόπουλος

1818 4

Απολαυστικά προβοκατόρικη σάτιρα με εγκεφαλικό πλην όμως κατάμαυρο χιούμορ, η οποία όμως εξαντλεί γρήγορα τις ιδέες της, ενώ δεν εκμεταλλεύεται στο έπακρο την πληθωρική δυναμική της.

Μόλις ένα χρόνο μετά τον "Χειρότερο Άνθρωπο του Κόσμου" (Γιόακιμ Τρίερ), στο Φεστιβάλ Καννών πραγματοποίησε την πρεμιέρα του ακόμα ένα νορβηγικό φιλμ που ψηλαφεί τα βλαβερά ελαττώματα των μιλένιαλ. Το ντεμπούτο του Κρίστοφερ Μπόργκλι, το οποίο μάλιστα έχει τους ίδιους παραγωγούς με την ταινία του Τρίερ, συστήνεται ως κατάμαυρη σάτιρα με έντονα στοιχεία ρομαντικού δράματος, η οποία εμβαθύνει σε δύο χαρακτηριστικά των σημερινών τριαντάρηδων: τον αχαλίνωτο ναρκισσισμό και την τοξικότητα που "ποτίζει" τις ερωτικές τους σχέσεις. Από αυτά τα δύο πάσχει η κεντρική ηρωίδα Σίγκνε, η Κριστίνε Κούγιατ Θορπ σε μια υπέροχη ερμηνεία, η οποία θέλει απεγνωσμένα να βρίσκεται μονίμως στο επίκεντρο της προσοχής. Ωστόσο, όταν η δημοφιλία του καλλιτέχνη συντρόφου της απογειώνεται, εκείνη φτάνει στα άκρα ώστε να παραμείνει στο προσκήνιο.

Ο Μπόργκλι παίζει πονηρά το χαρτί του προβοκατόρικα μοντέρνου, έχοντας στο επίκεντρο μια αντιπαθητική ηρωίδα, που φέρεται κακοποιητικά τόσο στους γύρω όσο και στον εαυτό της. Το απολαυστικά πικρό μαύρο χιούμορ, που πλαισιώνει τη φαινομενικά παράλογη συμπεριφορά της, βοηθά να κρατιέται γειωμένη η υπερβολή που διαπνέει το σενάριο. Ενώ, παράλληλα, τα εγκεφαλικά αστεία επιδρούν ως ένα επιπλέον σχόλιο στο ποιόν των χαρακτήρων. Για μια γενιά που έχει ανατραφεί με την έκθεση των κοινωνικών δικτύων ως αναπόσπαστο κομμάτι της ρουτίνας της, η αποδοχή των άλλων συνιστά μια ατραπό που προϋποθέτει τον ανταγωνισμό και το προσωπικό ρίσκο. Η Σίγκνε παραδίνεται στις παρορμήσεις της, επιλέγοντας να αγνοήσει τους κινδύνους, και θυσιάζοντας στην ουσία τον εαυτό της, μια κίνηση που την καθιστά μονομιάς μια φιγούρα απωθητική μεν, τραγική δε.

Η μαζοχιστική περιπλοκότητα αυτού του χαρακτήρα, ωστόσο, δεν διερευνάται ποτέ όσο θα έπρεπε. Όσο περνά η ώρα ο Μπόργκλι προτιμά απλώς να αυξάνει τα επίπεδα του σοκ, εμφανίζοντας στο ενδιάμεσο αδυναμίες συμπτωματικά παρόμοιες με τον "Χειρότερο Άνθρωπο". Παρόλο που το φιλμ επιζητεί τη συναισθηματική εμπλοκή στο δράμα (μήπως εκείνη είναι απλώς θύμα ή το ζευγάρι αξίζει όσα του συμβαίνουν;), κανένας ήρωας δεν αναπτύσσεται επαρκώς ώστε κάτι τέτοιο να είναι εφικτό. Αντ’ αυτού, στο σενάριο σκορπίζονται ελάχιστες πληροφορίες δίχως πραγματικό αφηγηματικό βάρος, όπως η γνώση πως η Σίγκνε είναι παιδί χωρισμένων γονιών, εν είδει βιαστικού μπαλώματος που δεν εκπληρώνει το στόχο του.

Βέβαια, το μεγαλύτερο φάουλ του Μπόργκλι έρχεται όταν πια τα αστεία στερεύουν και οι ιδέες έχουν εξαντληθεί. Τότε η κάμερά του στρέφεται κατά της ίδιας του της ηρωίδας, η οποία αφού έχει δεχθεί απανωτά ψυχικά πλήγματα αφήνεται μετέωρη, μόνη αλλά "λυτρωμένη", σε μια κυνική κατακλείδα που αδικεί τη δυναμική αυτού του τολμηρού φιλμ.

Γιάννης Καντέα Παπαδόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα athinorama.gr

Smart Search Module