Μενού

OLDBOY (Επαν.) - Θοδωρής Δημητρόπουλος

971 8

Ένα βράδυ καθώς ετοιμάζεται να γυρίσει σπίτι, ο Ντάε-σου απαγάγεται και περνά τα επόμενα 15 χρόνια φυλακισμένος σε ένα δωμάτιο. Όταν τελικά αφήνεται ξανά ελεύθερος, είναι αποφασισμένος να μάθει το γιατί και να πάρει εκδίκηση.

Η ταινία που όχι μόνο έκανε διεθνές όνομα τον Παρκ Τσαν-γουκ αλλά και θεμελίωσε τη θέση του σύγχρονου κορεάτικου σινεμά στο παγκόσμιο στερέωμα. Ο Παρκ Τσαν-γουκ λειτουργεί με τους κώδικες της αρχαίας τραγωδίας ρίχνοντας τους ήρωές του σε μια δίνη που εμπλέκει παιχνίδια ηθικής, ύβρη, τιμωρία και λύτρωση, καταφέρνοντας με έναν μαεστρικό τρόπο να κρατά εν τέλει την ιστορία τους απλή και τους ίδιους σχεδόν αρχετυπικούς στην σαφήνεια των κινήτρων και της οργής τους.

Η ιστορία είναι στημένη σαν ένα τεράστιο μυστήριο, με τον κεντρικό ήρωα να μην γνωρίζει καν τι είναι αυτό για το οποίο τιμωρείται, και μέσω μιας εμμονικής έρευνας να γεμίζει σταδιακά τα κομμάτια του παζλ, για τον ίδιο αλλά και για εμάς τους θεατές. Χάρη και στην βιρτουοζιτέ του Παρκ, αυτό το αίνιγμα μετατρέπεται σε μια καθηλωτική εμπειρία όπου η παραμικρή αποκάλυψη αποκτά διαστάσεις καρμικής οργής, ενός σαρωτικού γεγονότος που δεν μπορεί να περιοριστεί σε κάτι το πεζά γήινο.

Οι εκρήξεις βίας παρουσιάζονται σαν μικρές εξάρσεις στατικότητας, με τον Παρκ να δείχνει αδιανόητο έλεγχο ρυθμού και φόρμας, χωρίς ποτέ να ξεχνά τις ρίζες της ιστορίας ως χάρτινο μάνγκα, αλλά και την μεταφορά του σε έναν κινηματογραφικό χώρο κίνησης και νέων ορίων. Δεν ξεχνά τίποτα από αυτά, και χρησιμοποιεί τα πάντα– η κλασική πια σκηνή της μάχης στον διάδρομο μοιάζει ταυτόχρονα καθηλωτικά κινηματογραφική αλλά και σχεδόν εκτυπωμένη, σα να βλέπεις πάνελ να διαδέχονται το ένα το άλλο.

Ήδη από το πρώτο κυριολεκτικά δευτερόλεπτο της ταινίας έχουμε μια ξεκάθαρα δήλωση προθέσεων από τον Παρκ, ένα απίστευτο άνοιγμα (με τη μουσική να κάνει κρεσέντο ακριβώς τη στιγμή που ο Ντάε-σου εμφανίζεται, σαν σκιά, να κρατάει έναν άνθρωπο πάνω από το κενό) που μπορεί να σε κάνει να θες να πανηγυρίσεις πριν καν η ταινία βγάλει λέξη. Ο ήρωας έχει αναπόσπαστη την προσοχή του θεατή και δίχως δεύτερη κουβέντα, θα πει την ιστορία του. Κι εμείς, καθηλωμένοι, θα την ακούσουμε.

Οι ανατροπές είναι σοκαριστικές, το χταπόδι ζωντανό, ο ρυθμός υπνωτιστικός και οι κορυφώσεις κεντημένες (ούτε που καταλαβαίνεις πώς περνά η ώρα), με χιούμορ, αίμα και τραγικότητα να αγκαλιάζονται σε ένα αρρωστημένο παιχνίδι μυστηρίου και εκδίκησης που τελικά έχει τα κότσια να αναζητά την αθωότητα και τη λύτρωση ακόμα και στα πιο ματωμένα, απάνθρωπα, σκληρά, σκιώδη σημεία. Δίχως αμφιβολία, μια από τις απόλυτα κλασικές ταινίες του 21ου αιώνα, και μια από τις δύο καλύτερες της φιλμογραφίας του Παρκ (μαζί με το έτερο αριστούργημά του, την “Υπηρέτρια”).

Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr

Smart Search Module