Μενού

SPIDER-MAN: ΑΚΡΟΒΑΤΩΝΤΑΣ ΣΤΟ ΑΡΑΧΝΟ-ΣΥΜΠΑΝ - Θοδωρής Δημητρόπουλος

1833 3

Η Γκουέν Στέισι χάρη σε μια ομάδα επιλέκτων Spider-Man από αμέτρητες παράλληλες διαστάσεις, καταφέρνει να έρθει ξανά σε επαφή με τον Μάιλς Μοράλες, ο οποίος δεν έχει σταματήσει να την σκέφτεται. Κι ενώ κι οι δύο έφηβοι αντιμετωπίζουν τα δικά τους προβλήματα με γονείς που δε μοιάζουν να καταλαβαίνουν τα δικά τους προβλήματα και τις αγωνίες, μια απειλή από το παρελθόν έρχεται για να σπάσει το φράγμα ανάμεσα στους κόσμους– διακινδυνεύοντας πολλά περισσότερα από τις ιστορίες δύο ανθρώπων.

Σίκουελ στην σπουδαία, επιδραστική ταινία “Μέσα στο Αραχνο-Σύμπαν” του 2018, η οποία δικαίως τιμήθηκε με Όσκαρ Καλύτερου Animation. Στα χρόνια που μεσολάβησαν, η επιρροή εκείνου του φιλμ έγινε όλο και πιο εμφανής, σπρώχνοντας πολλές δημιουργικές ομάδες στην επαναπροσέγγιση σχεδιαστικών στυλ και δημιουργικών διαθέσεων. Περισσότερο από υπερηρωική περιπέτεια, εκείνο το φιλμ έμοιαζε με κολάζ, γεμάτο ιδέες και εκπλήξεις.

Πώς ακολουθείς ένα τέτοιο μοναδικό φιλμ; Το “Ακροβατώντας” πετά τους κανόνες περί σίκουελ στα σκουπίδια κάνοντας κεντρικό του αφήγημα την παθιασμένη πεποίθηση πως καθένας είναι ελεύθερος να γράψει τη δική του ιστορία. Και στηρίζοντάς το σε μια ακόμα πιο αφηρημένη αισθητική δομή, όπου κανένας κόσμος και κανένα σχεδιαστικό στυλ δε μοιάζει να είναι κυρίαρχο, παρά η ταινία αφήνεται να κυλά σχεδόν ράθυμα από τη μία αισθητική προσέγγιση στην άλλη, δίχως άγχη, δίχως καν ιδιαίτερη αφηγηματική ώθηση. (Μέχρι τουλάχιστον την διασκεδαστικά μανιακή τελευταία πράξη και το εξαιρετικό cliffhanger.)

Πολύ απλά, το φιλμ αυτό απορρίπτει την ιδέα της όποιας κανονικότητας, βρίσκοντας χρόνο και διάθεση να μας ταξιδέψει από έναν κόσμο-ζωντανό moodboard (με αποχρώσεις και στησίματα κάδρου να μεταβάλλονται ανάλογα με τη συναισθηματική κατάσταση των χαρακτήρων) μέχρι ένα ελεύθερων γραμμών σύμπαν που ξεπηδά από την οθόνη με πολύχρωμη, αταξινόμητη ζωντάνια. Οι χαρακτήρες που εισβάλλουν, σαν ορμητικές ιδέες, μοιάζουν από παπιέ μασέ μέχρι πανκ κολάζ τοίχου, κι από τουβλάκια μέχρι παλιομοδίτικο sci-fi.

Παρά την ύπαρξης πλοκής και μπόλικων επεξηγηματικών αποσπασμάτων, το φιλμ καταφέρνει να διατηρεί όχι μόνο συναισθηματική ένταση αλλά και μια ροή που βασίζεται περισσότερο στον παλμό παρά στην ακολουθία πληροφορίας και εξελίξεων. Για να το πούμε αλλιώς, το “Ακροβατώντας” είναι το αληθινά σπάνιο δείγμα χολιγουντιανού, mainstream σινεμά που μοιάζει να πηγάζει όχι από την πλοκή και το σενάριο, αλλά από το στυλ και τις αισθήσεις. Ένα μάτσο ιδιόρρυθμες ιδέες που, κόντρα σε κάθε χολιγουντιανή επιταγή, όχι μόνο κανείς δεν τις φρέναρε, αλλά αντιθέτως τις συνέθεσε σε ένα σύνολο αισθήσεων, χτισμένο στη μουσική, τα χρώματα, τις στιλιστικές επιρροές, τα κάδρα– αλλά και τη μελαγχολία, την ανθρώπινη σύνδεση, τον φόβο της απώλειας και την πεποίθηση της προσωπικής αλήθειας.

Είναι, πώς αλλιώς να το πούμε; Ο θρίαμβος της προσωπικότητας. Και ταυτόχρονα, ένα από τα πιο ακατάπαυστα, ανεξάντλητα όμορφα φιλμ που θα δούμε φέτος σε οποιαδήποτε οθόνη.

Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr

Smart Search Module