Μενού

ΝΥΡΕΜΒΕΡΓΗ - Γιάννης Ζουμπουλάκης

1821 5

Με την «Νυρεμβέργη» ο Νικολάι Λαμπέντεφ αποπειράται μια κινηματογραφική επιστροφή στην δίκη του Αιώνα, τις περίφημες δίκες των ναζιστών στη Νυρεμβέργη και το ενδιαφέρον είναι ότι αυτή την φορά βλέπουμε την ιστορία σε μυθοπλασία Ρώσου δημιουργού (μετά την σπουδαία αμερικανική ταινία «Η δίκη της Νυρεμβέργης» του Στάνλεϊ Κρέιμερ).

Ενδιαφέρουσα ιδέα και όντως υπάρχουν πολλά σημεία στην του τα οποία κινούν την περιέργεια. Μόνο που τα καθαρά ιστορικά σημεία που ομολογώ ότι με ενδιέφεραν περισσότερο, είναι πολύ λιγότερα από τα πιο «προσωπικά». Για παράδειγμα, η ταινία μας θυμίζει το απίστευτο θράσος των Γερμανών εγκληματιών πολέμου που όχι μόνο πίστευαν στην αθωότητά τους αλλά ήθελαν να βγουν και από πάνω.

Οι δίκες ωστόσο, δείχνουν να είναι μάλλον το πρόσχημα του σεναρίου, άξονας του οποίου ένας πολύγλωσσος Ρώσος αξιωματικός (Σεργκέι Κέμπο) που έχει σταλεί από το Κρεμλίνο στο Βερολίνο για να υπηρετήσει στο γραφείο του στρατιωτικού διοικητή των Σοβιετικών και εκεί μπλέκει σε έναν δαίδαλο έρωτα και μυστηρίου από την στιγμή που γνωρίζει μια αινιγματική συμπατριώτισσά του (Λιούμποφ Ακσιόνοβα).

Ενας δαίδαλος στον οποίο ρόλο θα παίξει και ο χαμένος από το 1942 αδελφός του κεντρικού ήρωα, προσφέροντας στην ταινία μια ευπρόσδεκτη δόση θρίλερ χωρίς όμως ποτέ να την μετατρέπει σε μια αξέχαστη εμπειρία ανάλογη με την «Δίκη της Νυρεμβέργης» του Κρέιμερ.

Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr

 

Smart Search Module