Μενού

ΡΕΝΦΙΛΝΤ - Θοδωρής Δημητρόπουλος

1833 3

Η σχέση του Δράκουλα με τον πιστό του υπηρέτη Ρένφιλντ αναδιατυπώνεται υπό μια σύγχρονη ματιά με κεντρική φιγούρα αυτή τη φορά τον Ρένφιλντ (εξ ου κι ο τίτλος φυσικά) και τον δεσμό τους να εξετάζεται υπό το πρίσμα μιας καταπιεστικής, εκμεταλλευτικής, τοξικής σχέσης. Με τη βοήθεια μιας Τίμιας Αστυνομικού που γνωρίζει, ο Ρένφιλντ αρχίζει να σκέφτεται σοβαρά να κόψει τα δεσμά με τον απέθαντο αφέντη του, όμως εκείνος δε θα δεχτεί αυτή την απόφαση τόσο εύκολα.

Ο Κρις ΜακΚέι (“Η Ταινία LEGO Batman”) φέρνει μια καλογυαλισμένη χροιά αιματηρότητας σε μια ιστορία που δε μπορεί να αποφασίσει αν είναι κυνικό μιλένιαλ αστειάκι ή αν θέλει στα αλήθεια να μιλήσει με σοβαρότητα για ένα επίπονο ζήτημα. Υπάρχει σίγουρα ζουμί σε αυτή την προσέγγιση του μύθου, όμως χαραμίζεται σε μια εντελώς συμβατική ιστορία, όπου ακόμα και το κωμικό ταλέντο του Νίκολας Χουλτ (The Great) μοιάζει χαμένο.

Αν η ταινία κοιτάζει τον Δράκουλα ως μια ελαφρώς μπανάλ φιγούρα, τότε είναι ειρωνικό που το αδιαφιλονίκητα σπουδαιότερο στοιχείο της είναι η ερμηνεία του Νίκολας Κέιτζ στον εμβληματικό ρόλο. Παίζοντας με μια παράλογη σωματικότητα που διακρίνεται συχνά στις ερμηνείες του και έχει τις ρίζες της στο βωβό σινεμά και σε φιλμικές φιγούρες όπως τον Νοσφεράτου του Μαξ Σρεκ, ο Κέιτζ καταφέρνει να είναι ένα εκκωφαντικό καρτούν με σάρκα και οστά, καθώς κάθε του μόριο –τα μάτια, οι ώμοι, τα ακροδάχτυλα– μοιάζει να ερμηνεύει στο μάξιμουμ. Στον Δράκουλά του υπάρχει φυσικά μια γκράντε κινηματογραφική επιδεικτικότητα, αλλά και υπάρχει και κάτι το μοναχικό, το θλιβερά απόμακρο στην απειλητικότητά του. Δεν παίζει ποτέ μια νότα, αλλά και ούτε όλες μαζί. Είναι πραγματικά, από μόνος του ικανός λόγος για να δεις την ταινία.

Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr

Smart Search Module