Μενού

ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΟΙΧΟ - Νίνος Φένεκ Μικελίδης

1808 3

Ο ιρανικός κινηματογράφος δεν έχει πάψει να μας εκπλήσσει. Μετά από μια σειρά εξαιρετικών, συχνά τολμηρών, ταινιών από σκηνοθέτες όπως οι Αμπάς Κιαροστάμι, Ασγκάρ Φαρχάντι, Τζαφάρ Πανάχι, Μόχσεν Μαχμαλμπάφ, Μοχάμαντ Ρασούλοφ, να τώρα που μας έρχεται ένας νέος, το ίδιο εμπνευσμένος, και τολμηρός, ο Βαχίντ Τζαλιλβάντ, με τη συγκλονιστική ταινία του, «Πέρα από τον τοίχο», που πρωτοείδαμε στο διαγωνιστικό πρόγραμμα της 79ης Μόστρας του κινηματογράφου και που κέρδισε το Αργυρό Λιοντάρι (Μέγα Βραβείο της Επιτροπής) του φεστιβάλ.

Η ταινία ξεκινά με τον τυφλό Αλί να αποπειράται να αυτοκτονήσει όταν τον διακόπτει η εμφάνιση του θυρωρού της πολυκατοικίας όπου ζει, για να τον ειδοποιήσει πως η αστυνομία ψάχνει μια γυναίκα που πιστεύεται πως έχει κρυφτεί σε κάποιο από τα διαμερίσματα της πολυκατοικίας. Σταδιακά, ο Αλί θ’ανακαλύψει τη γυναίκα κρυμμένη στο διαμέρισμά του, η οποία, ενώ έψαχνε για τον τετράχρονο γιο της, είχε συλληφθεί από την αστυνομία στη διάρκεια της διαδήλωσης των εργατών του εργοστασίου που εργαζόταν, και η οποία εξαιτίας ενός ατυχήματος κατάφερε να δραπετεύσει και να βρει άσυλο στην πολυκατοικία.

Ο Τζαλιλβλάντ, που για την ταινία «Τετάρτη 9 Μαϊου» είχε κερδίσει το βραβείο καλύτερης ταινίας του τμήματος «Ορίζοντες» και το βραβείο της Διεθνούς Κριτικής (FIPRESCI) στο72ο φεστιβάλ Βενετίας, συνδυάζει την πραγματικότητα με τη φαντασία, για να αφηγηθεί τον αγώνα του Αλί να βοηθήσει με κάθε μέσο τη νεαρή γυναίκα να ξεφύγει από τους διώκτες της, χρησιμοποιώντας την ιστορία του για να φτιάξει ένα σχόλιο πάνω στην κοινωνική καταπίεση και ένα καθεστώς που καταπατεί τα ανθρώπινα δικαιώματα και εμποδίζει την ελευθερία. Όπως ανάφερε και ο ίδιος ο σκηνοθέτης, «διερωτήθηκα πώς μπορούμε να δώσουμε σε ένα κοινό, πληγωμένο από κακοτυχίες και σκληρότητα την ελπίδα να σταθεί όρθιο, να αναπνεύσει και να μπορέσει να ζήσει, όπως είπε και ένας διάσημος ιρανός ποιητής: χωρίς ελπίδα δεν θα μπορέσουμε να βρούμε τη δύναμη να σταθούμε όρθιοι…να βρούμε φρέσκο αέρα να αναπνεύσουμε…να βρούμε ζωή για να τη ζήσουμε».

Με μια κάμερα σε συνεχείς, απότομες κινήσεις κι ένα γρήγορο μοντάζ (στις σκηνές των συγκρούσεων έξω από την πολυκατοικία), με ωραία χρήση των ήχων (μαζί και τα διαρκή εκνευριστικά χτυπήματα στην πόρτα του διαμερίσματος του Αλί), και χρησιμοποιώντας τους χώρους στο διαμέρισμα του Αλί (που μοιάζει περισσότερο με κελί φυλακής), για να δημιουργήσει την κλειστοφοβική ατμόσφαιρα που απαιτεί το θέμα του, ο Τζαλιλβλάντ κατάφερε να φτιάξει μια δυνατή, συγκλονιστική ταινία. Ατμόσφαιρα πρέπει να πω που κυριαρχεί και στις εξωτερικές σκηνές, στις συγκρούσεις των εργατών με την αστυνομία και την κλεισμένη στην κλούβα της αστυνομίας σε υστερική κρίση γυναίκα, να ζητά απελπισμένα βοήθεια για το παιδί της που έχει χαθεί μέσα στο κυνηγημένο από την αστυνομία πλήθος.

Νίνος Φένεκ Μικελίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα enetpress.gr

Smart Search Module