Μενού

ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΑΓΚΟ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ (Επαν.) - Γιάννης Ζουμπουλάκης

1821 5

 Ο Μάρλον Μπράντο παραδίδει μια από τις πιο χαρακτηριστικές και ιδιότυπες ερμηνείες του στον ρόλο του Πολ, ενός μεσήλικα Αμερικανού σε «συναισθηματική εξορία» που έρχεται στο Παρίσι όταν η εν διαστάσει γυναίκα του αυτοκτονεί όπου γνωρίζει την Ζαν (Μαρία Σνάιντερ), μια νεαρή, ολιγομίλητη Γαλλίδα που θα μπορούσε να είναι κόρη του. Συνάπτει μαζί της μια σαδομαζοχιστική και (αρχικά) πέρα για πέρα σαρκική σχέση και μέσω της ωμής, εξωφρενικής σεξουαλικής συμπεριφοράς του επιτίθεται έμμεσα στην υποκρισία που τον περιστοιχίζει.

Αν και το πολυσυζητημένο σεξουαλικό περιεχόμενο της ταινίας, σήμερα (όπως ίσως και τότε) σε κάνει να νιώθεις – τουλάχιστον –  άβολα, η ταινία δεν παύει να στηρίζεται από ένα σύνολο γοητευτικών στοιχείων: την «αλλόκοτη» υποκριτική του Μπράντο, τη μουσική του Γκάτο Μπαρμπιέρι που σχεδόν σε νανουρίζει, την συναισθηματική μα συγχρόνως «από την κλειδαρότρυπα» σκηνοθετική ματιά του Μπερτολούτσι, τους φωτισμούς του Βιτόριο Στοράρο (ποτέ δεν θυμάμαι το Παρίσι τόσο μελαγχολικό και… άδειο στο σινεμά). Μια απαράμιλλη ατμόσφαιρα που κυριολεκτικά θαμπώνει, σαν να παρακολουθείς κάτι το εξωπραγματικό.

Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr

 

Smart Search Module