Μενού

ΕΞΟΡΚΙΣΤΗΣ ΤΟΥ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ, Ο - Γιάννης Ζουμπουλάκης

1821 5

Μια …ακόμα ταινία εξορκισμού και μια …ακόμα ταινία που σε κάνει να νιώθεις ότι ο «Εξορκιστής» του Γουίλιαμ Φρίντκιν, εν έτη 1973, είπε τα πάντα επί του θέματος μια χαρά (και το μεγάλο χάρισμα εκείνης της ταινίας είναι ότι δεν έχει παλιώσει στο ελάχιστο).  Στην πραγματικότητα μάλιστα, ο «Εξορκιστής του Βατικανού», παρότι εμπνευσμένος από αληθινά πρόσωπα και γεγονότα, ως κινηματογράφος «πατά» τόσο πολύ πάνω στον «Εξορκιστή» που και να θες να μην θυμηθείς την παλιά ταινία (και βεβαίως να την συγκρίνεις), δεν γίνεται.

Ο Ράσελ Κρόου, σκυθρωπός, παχουλός και δυσκίνητος όπως σε όλες τις τελευταίες ταινίες του, είναι ο ήρωας του τίτλου, ο (πραγματικός) ιερέας Γκαμπριέλε Αμόρτ αρχιεξορκιστής του Βατικανού. Καθότι ταλέντο στον τομέα του, ο Αμόρτ μισητός από την κληρική εξουσία πλην του Πάπα (Φράνκο Νέρο), αναλαμβάνει από τον τελευταίο να εξορκίσει τον δαίμονα μέσα σε ένα αγοράκι που βρίσκεται με την μητέρα και την αδελφή του σε μια εκκλησία της Καστίλης.

Το μυστικό ίσως να βρίσκεται στον ίδιο τον εξορκιστή, ίσως όμως να βρίσκεται σε κάποια σκοτεινή σελίδα της ιστορίας του Βατικανού  (και από σκοτεινές σελίδες το Βατικανό άλλο τίποτα). Σε κάθε περίπτωση, η ταινία του Τζούλιους Είβερι είναι τόσο εγκλωβισμένη στα γνώριμα κλισέ του είδους της που αν δεν είχε κάπως πιο έντονο το στοιχείο του χιούμορ (και μάλιστα προερχόμενο από τον ίδιο τον Εξορκιστή που κυκλοφορεί με… βέσπα), αμφιβάλλω για το αν θα μπορούσα να την αντέξω ως το τέλος χωρίς να νιώσω ότι πραγματικά βαριέμαι.

Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr

 

Smart Search Module