Μενού

ΕΘΕΛΟΝΤΡΙΑ, Η - Αλέξης Δερμετζόγλου

1851 2 

Η Μαρίσα Σόλα (σόλα σημαίνει και μοναχικός, μοναχική) Ισπανίδα γιατρός  στα 65 της συνταξιοδοτείται και νοιώθει αφόρητη μοναξιά  δεδομένου ότι τα παιδιά της δεν της έχουν «δώσει» εγγόνια. Για να προσφέρει, πηγαίνει σε μια ελληνική δομή φιλοξενίας προσφύγων σε μια Ισπανική ΜΚΟ. Γνωρίζει και συμπαθεί αφάνταστα ένα οχτάχρονο ολομόναχο  σιωπηλό αγοράκι τον Αχμέντ. Μέσα της ξυπνάει το γονίδιο  της μητρότητας και βασικά της γιαγιάς και του ανθρωπισμού, κατά μείζονα λόγο,  που είναι και γιατρός.

Απρόσμενα καλή, για τον γράφοντα, ταινία που αποφεύγει όλα τα εξωτικά και γραφικά στερεότυπα,  ξεφεύγει και από το ντοκιμαντέρ, για να οδηγηθούμε σ΄ ένα σιωπηλό αποστασιοποιημένο δράμα.

Είναι ατού της σκηνοθέτιδας  αυτή η αποστασιοποίηση γιατί με «μετρημένο» το συγκινησιακό φορτίο δεν εκμαιεύει  τη συμμετοχή (μας) αλλά απαιτεί την προσοχή. Ο κύριος στοχασμός γίνεται πάνω στα θέματα της εξατομικευμένης καλοσύνης και της φιλανθρωπίας που κρίνονται ως άκρως ανεπαρκείς έννοιες  για πολλούς λόγους. Ξεφεύγουν από τους κανόνες, ικανοποιούν τις προσωπικές ανάγκες των «φιλάνθρωπων» και τους τυφλώνουν από το να συνεγερθεί και πειθαρχημένα να συνεισφέρουν στο σύνολο.

Σκληρό και δυνατό  ιδεολογικά και κοινωνιολογικά  συμπέρασμα  παράγει αυτή η σπουδαία ταινία. Η ελεημοσύνη δεν μπορεί να αποτελεί κάλυψη είτε αναγκών του φαίνεσθαι ή των ψυχολογικών αποκλίσεων αλλά μια συνολική αντίληψη συμπεριφοράς, καταγγελίας, επανόρθωσης, συμμετοχής και συνέχειας.

Αλέξης Δερμετζόγλου
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kemes.wordpress

Smart Search Module