Μενού

ΜΠΛΕ ΚΑΦΤΑΝΙ, ΤΟ - Αλέξης Δερμετζόγλου

1833 4

Ο ράπτης Χαλίμ, παντρεμένος για 25 χρόνια με την  καρκινοπαθή Μίνα ζούν σε μια πόλη στο Μαρόκο ενώ  ο άνδρας προσλαμβάνει ως βοηθό του έναν νέο, τον Μπασίρ.

Αργόσυρτο ρέκβιεμ, πορεία θανάτου αλλά και τελική «έκρηξη» ελπίδας από μια πολύ φιλόδοξη σκηνοθέτιδα. Η Τουζανί, με σπουδές δημοσιογραφίας στο Λονδίνο, άρχισε ως κριτικός και αυτό της φαίνεται ξεκάθαρα τώρα που είναι πίσω από την κάμερα. ΄Ολες οι ιδιαίτερα αργές «μεταβάσεις» της έχουν έναν προκαθορισμένο στόχο να καταγράφεται μια κοινωνία, που ζώντας συνεχώς με καταστολή της επιθυμίας, αναμένει την έκρηξη και το άλλο. Η θρησκοληψία, οι ομοφοβικές καταστάσεις, οι ενοχές για το διαφορετικό, ντύνουν ένα δράμα δωματίου ντυμένο στα καφέ χρώματα και βασισμένο σε τρείς ηθοποιούς με σημασία στα βλέμματα, τις ελλείψεις και τις νύξεις.

Η σκηνθέτιδα  υπονομεύει  συνεχώς το φιλμικό πεδίο με έξυπνες παγίδες κανονισμένες να λειτουργήσουν  προς το φινάλε. Είναι ότι η σκηνοθέτιδα ενδιαφέρεται  να περάσει από το ειδικό και το ατομικό στο γενικό παρακάμπτοντας το φολκλόρ και τον εξωτισμό. Στο τέλος απασφαλίζονται τα διάφορα σκηνοθετικά «δόκανα». Η επανάσταση  κατά  του κοινωνικού σκοταδισμού ολοκληρώνεται με την παράκαμψη των θρησκευτικών πιεστικών στερεοτύπων αλλά και της άποψης ότι η αγάπη μπορεί να είναι ολοκληρωτική πέρα από όρια  και με βασικό ατού την κατανόηση.

Φεστιβαλικό, σε γνωστά χνάρια, αλλά αξιοπρεπέστατο και πειστικό.

Αλέξης Δερμετζόγλου
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kemes.wordpress

Smart Search Module