Μενού

ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ - Στράτος Κερσανίδης

Η έξοδος των γυναικών

Οι Μεννονίτες είναι ένα χριστιανικό θρησκευτικό παρακλάδι που ανήκει στους λεγόμενους Αναβαπτιστές που εμφανίστηκαν το 150 αιώνα στη Γερμανία. Ειδικότερα οι Μεννονίτες πήραν το όνομά τους από τον ιδρυτή της ομάδας, τον Ολλανδό, Μέμο Σίμονς. Πρόκειται για μια κλειστή θρησκευτική ομάδα η οποία τηρεί αυστηρούς κανόνες. Κοινότητές του7ς υπάρχουν σε διάφορες χώρες όπως ο Καναδάς, οι ΗΠΑ, το Κονγκό, η Αιθιοπία, η Ινδία καθώς και χώρες της Λατινίκης Αμερικής όπως το Μεξικό, η Αργεντινή, η Βραζιλία, η Ουρουγουάη, η Παραγουάη, η Κολομβία, το Μπελίζ και η Βολιβία. Σε αυτήν συνέβησαν από το 2006 ως το 2009 τα γεγονότα που ενέπνευσαν την καναδέζα συγγραφέα Μίριαμ Τόους να γράψει το βιβλίο «Γυναικείες κουβέντες» (Women talking) το οποίο με τον ίδιο τίτλο μετέφερε στον κινηματογράφο η συμπατριώτισά της Σάρα Πόλεϊ.

1794 1

Σε μια απομονωμένη, λοιπόν κοινότητα Μεννονιτών οι άνδρες συνήθιζαν, αφού τις ναρκώσουν, να βιάζουν και να κακοποιούν σωματικά τις γυναίκες. Εκείνες αναγκάζονταν να υπομένουν την κατάσταση αφού οι πρεσβύτεροι έλεγαν πως επρόκειτο για έργο του Σατανά ή ότι οι γυναίκες έλεγαν ψέματα για να τραβήξουν την προσοχή ή ότι ήταν έργο αχαλίνωτης γυναικείας φαντασίας. Όταν κάποια φορά ένας από τους βιαστές πιάστηκε επ’ αυτοφώρω και αναγκάστηκε να μαρτυρήσει και τους υπόλοιπους οι επί κεφαλής της κοινότητας αναγκάστηκαν μα τη σειρά τους να τους παραδώσουν στις αστυνομικές αρχές. Σχεδόν όλοι οι άνδρες της κοινότητας πήγαν στην πόλη για να πληρώσουν την εγγύηση για τους δράστες. Φεύγοντας έδωσαν δύο μέρες διορία στις γυναίκες-θύματα για να συγχωρήσουν τους δράστες! Και μάλιστα τις απείλησαν πως αν δεν τους συγχωρούσαν θα διωχνόταν από την κοινότητα και επί πλέον δεν θα επιτρεπόταν σε αυτές να εισέλθουν στη Βασιλεία των Ουρανών! Όταν οι γυναίκες έμειναν μόνες μαζεύτηκαν για να αποφασίσουν τι θα κάνουν. Οι επιλογές που είχαν ήταν τρεις: να μην κάνουν τίποτα, να μείνουν και να παλέψουν ή να φύγουν. Όταν οι δύο τελευταίες προτάσεις ισοψήφισαν με ρικές από αυτές ανέλαβαν να πάρουν την τελική απόφαση. Έτσι οι κακοποιημένες γυναίκες μπήκαν σε μια διαδικασία να εξετάσουν τις πιθανότητες, τα υπέρ και τα κατά της κάθε επιλογής και να αποφασίσουν. Μέσα από αυτήν τη δύσκολη διαδικασία άρχισαν να αισθάνονται για πρώτη φορά πως μπορούν να πάρουν την τύχη τους στα χέρια τους. Άρχισαν να αποκτούν εμπιστοσύνη στους εαυτούς τους, να ξεπερνούν το φόβο, να ανακαλύπτουν πως έχουν κι αυτές δικαιώματα. Έτσι μέσα από τη συζήτηση άνοιξαν τις καρδιές τους, γνωρίστηκαν καλύτερα μεταξύ τους, γνώρισαν τους εαυτούς τους και τελικά οδηγήθηκαν στη μεγάλη έξοδο, σε μια πορεία ελευθερίας.

1794 2

Η Σάρα Πόλεϊ αφηγείται με πραγματικό πάθος είναι η αλήθεια, μια ιστορία φρίκης και χειραφέτησης. Η αποθήκη που συναντιούνται οι γυναίκες μετατρέπεται σε σχολείο δημοκρατίας κάτι που οι ίδιες δημιούργησαν χωρίς να το έχουν καταλάβει. Η σκηνοθέτρια καταγράφει τα πάντα. Τα σκαμπανεβάσματα των συναισθημάτων τους, τις συγκρούσεις, τις διαφοροποιήσεις, τους φόβους, τις ελπίδες. Βλέπουμε με τον τρόπο αυτό, το πως μέσα σε μερικές ώρες τα φοβισμένα, άβουλα αυτά πλάσματα αρχίζουν να δυναμώνουν, να αποκτούν θάρρος και αποφασιστικότητα και τέλος, να αποφασίζουν να απελευθερωθούν.

Όλη αυτή η συζήτηση γίνεται κάτω από τον διαρκή φόβο της ανδρικής εξουσίας. Η Πόλεϊ κατορθώνει να τον μεταφέρει και στους θεατές καθώς οι άνδρες μπορεί να απουσιάζουν αλλά κανείς δεν ξέρει πότε και αν θα εμφανιστούν. Οι γυναίκες κουβεντιάζουν με ένταση, η οργή τους περισσεύει. Ολόκληρη η ταινία κινείται επάνω σε τεντωμένη κλωστή, λειτουργεί σαν ωρολογιακή βόμβα καθώς υποβόσκει η οργή.

Δεν θα υποστηρίξω πως πρόκειται για μια γυναικεία ταινία επειδή δεν μου αρέσει αυτός ο διαχωρισμός. Κατά τη γνώμη μου οι «Γυναικείες κουβέντες» είναι ένα μικρό απελευθερωτικό μανιφέστο που αφορά εν προκειμένω τις κακοποιημένες γυναίκες μιας κλειστής θρησκευτικής κοινότητας αλλά θα μπορούσε να έχει ως αντικείμενο οποιαδήποτε αποκλεισμένη κοινωνική ομάδα ή μειονότητα.

1794 3

Σίγουρα όμως πρόκειται για μια φεμινιστική ταινία που μας μιλά για μια κοινότητα -έναν κόσμο- όπου οι άνδρες είναι εκείνοι οι οποίοι διαμόρφωσαν τις συνθήκες. Κάτι το οποίο έχει διαποτίσει ακόμη και τις ίδιες τις γυναίκες, έχει γίνει βίωμά τους, ώστε και η δική τους η σκέψη τους να έχει αποκτήσει ανδρική νοοτροπία. Να σκέφτονται δηλαδή με τον τρόπο και τους ηθικούς κανόνες που τις έχουν επιβληθεί από την ανδρική εξουσία.

Η αφηγήτρια της ταινία, μια μητέρα που γλύτωσε από το κακοποιητικό περιβάλλον της κοινότητας, απευθύνεται στο παιδί της που πρόκειται να γεννηθεί σε έναν κόσμο διαφορετικό καλύτερο και πιο όμορφο από το δικό της κόσμο.

Η σκηνοθέτρια Σάρα Πόλεϊ, λέει: «Όταν διάβασα το βιβλίο της Μίριαμ Τόους, βυθίστηκε βαθιά μέσα μου και εξέγειρε ερωτήματα και σκέψεις για τον κόσμο που ζω που δεν είχα αρθρώσει ποτέ πριν. Ερωτήματα για την συγχώρεση , την πίστη, τα συστήματα εξουσίας, τα τραύματα, την θεραπεία, την ενοχή, την κοινότητα και τον αυτοπροσδιορισμό. Επίσης με άφησε ανεξήγητα αισιόδοξη».

Στράτος Κερσανίδης
Το κείμενο δη
μοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kersanidis.wordpress.com

Smart Search Module