Μενού

ΔΥΟ ΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΞΥΡΑΦΙΟΥ, ΟΙ - Θοδωρής Δημητρόπουλος

Ο Ζαν κι η Σάρα ζουν ευτυχισμένοι εδώ και χρόνια αλλά η σχέση τους κλονίζεται όταν ένας παλιός γνωστός κάνει την επανεμφάνισή του. Είναι ο παλιός φίλος του Ζαν και παλιός έρωτας της Σάρα. Η επιστροφή του Φρανσουά δε μπορεί παρά να δημιουργήσει ρωγμές που ως εκείνη τη στιγμή φάνταζαν αδιανόητες. Θα πλησιάσει τον Ζαν ώστε να συνεργαστούν ξανά, όμως είναι η Σάρα που νιώθει μια ακαταμάχητη έλξη και ένα πάθος που νόμιζε πως είχε σβήσει.

1804 2

Η λιγότερο καλή από τις δύο περσινές ταινίες της Κλερ Ντενί για ένα εντυπωσιακό ζευγάρι και τους τρόπους με τους οποίους βρίσκεται σε πάθος ή βρίσκεται σε πόλεμο– η άλλη, το μεθυστικό “Stars at Noon” παίχτηκε και βραβεύτηκε (με το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής) στις Κάννες μα δυστυχώς θάφτηκε τόσο βαθιά από την παραγωγή που δεν βρήκε αξιοσημείωτη διανομή, ενώ στην Ελλάδα δεν το είδαμε ποτέ και πουθενά, ούτε καν σε φεστιβαλική προβολή.

Οι “Δύο Όψεις του Ξυραφιού” είναι ένα σαφώς πιο ευπώλητο αισθηματικό δράμα που αν παραπέμπει σε άλλη ταινία της σκηνοθέτη θα ήταν ίσως η “Λιακάδα Μέσα Μου”, πάλι με τη Μπινός πρωταγωνίστρια και γραμμένο από την ίδια σεναριογράφο. Η Ντενί ξεκινά το φιλμ αφήνοντας την κάμερα να χορτάσει το ζευγάρι των –καθηλωτικών κι εδώ– Μπινός και Λιντόν καθώς αγγίζοντας μέσα στη θάλασσα, με αποτέλεσμα ό,τι ακολουθεί για τις επόμενες δυο ώρες να μοιάζει με μια διαρκή διαδικασία απώλειας, μιας ψυχοσωματικής σχεδόν ισορροπίας που εκφράζεται ερωτικά, αισθηματικά, σαρκικά.

1804 5

Καθόλη τη διάρκεια της ταινίας η Ντενί κρατά το κάδρο σε επίμονα κοντινά στα πρόσωπα των ηρώων της κρατώντας μας εγκλώβισμένους σε μια πραγματικότητα σχεδόν ζαλιστικά προσωπική, όμως η ταινία κάνει το λάθος να μην αποφασίζει για το πόσο αληθινά αφαιρετική θέλει να είναι. Προσφέρει αρκετούς υπαινιγμούς για το παρελθόν και για το context των χαρακτήρων ώστε να φανεί τελικά πως, όταν η εικόνα ποτέ δεν συμπληρώνεται, να μοιάζει με αστοχία, με λάθος σεναριακό υπολογισμό. Με το να μην κάνει την ιστορία ούτε εξαιρετικά συγκεκριμένη αλλά ούτε και αληθινά αόριστη, η Ντενί την καταδικάζει στο να μοιάζει απλώς κάπως μπανάλ: μια ιστορία ενός ανεξήγητου πάθους που καταλαμβάνει μια ολόκληρη ζωή, σε έναν άνευρο, επαναλαμβανόμενο ρυθμό.

Η Ντενί, μια από τις σημαντικότερες εν ενεργεία δημιουργούς του παγκόσμιου σινεμά, κέρδισε για αυτή την ταινία το πρώτο μεγάλο φεστιβαλικό βραβείο της καριέρας της, όσο παράδοξο κι αν ακούγεται αυτό. Ήταν στο φεστιβάλ Βερολίνο και πήρε το βραβείο Σκηνοθεσίας– δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί. Είναι ο τρόπος που παγιδεύει πάθος και φλόγα και προδοσία μέσα στα κοντινά της κάδρα, που τελικά νοηματοδοτεί όλο το φιλμ. Το οποίο αξίζει τη θέαση, αν μη τι άλλο για τη συνύπαρξη των Μπινός και Λιντόν, όσο και για την προσέγγιση της Ντενί πάνω σε μια ιστορία παλιά όσο ο κόσμος. Είναι μια σπουδαία σκηνοθέτης, αλλά είχε –και θα έχει– πολύ πιο ξεχωριστές ιστορίες να αφηγηθεί.

Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr

Smart Search Module