Μενού

ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ - Θοδωρής Δημητρόπουλος

8 γυναίκες μια απομονωμένης κοινότητας Μενονιτών σε έναν αχυρώνα, καλούνται να λάβουν μια σκληρή απόφαση για λογαριασμό ολόκληρης της κοινότητας, έχοντας μόλις μάθει μια σοκαριστική αλήθεια: Πως επί σειρά ετών, οι άντρες τις νάρκωναν και τις βίαζαν. Τώρα, στον αχυρώνα, το ντιμπέιτ επικεντρώνεται γύρω από μία βασική ηθική σύγκρουση, το αν οι γυναίκες θα μείνουν στον τόπο τους για να πολεμήσουν για τα δικαιώματά τους, ή για το θα φύγουν όλες μαζί, αφήνοντας τους άντρες πίσω.

1794 1

Η υπέροχη Σάρα Πόλεϊ (καλή ηθοποιός, εκπληκτική σκηνοθέτης με ταινίες σαν το επιδραστικό ντοκιμαντέρ “Stories We Tell”) επιστρέφει μετά από μια δεκαετία διασκευάζοντας το ομώνυμο μυθιστόρημα και δίχως να φοβάται να τοποθετήσει τη δράση μέσα σε έναν κλειστό, περιορισμένο χώρο και να την αναπτύξει μέσα από μια σειρά διαλόγων και διαλεκτικών συγκρούσεων. Οι χαρακτήρες είναι λειτουργικά μονοδιάστατοι, παρουσιάζοντας ηθικές πτυχές από κάποια διαφορετική οπτική και στάση, με την Πόλεϊ να καταφέρνει να αναπτύξει συλλογική ηθική και κοσμοθεωρία μέσα από ατομικές διαδικασίες έκφρασης και συναισθηματικής κατάστασης.

1794 2

Είναι καθηλωτικό και δομικά ενδιαφέρον με τον τρόπο του, που δεν μοιάζει με τον τρόπο πολλών άλλων αντίστοιχων ταινιών– αν υποθέσουμε πως υπάρχουν «αντίστοιχες» ταινίες. Και παρά τις κάμποσες εμφανείς του αδυναμίες: Τις θεατρικά παραφουσκωμένες ερμηνείες μεγάλου μέρους του καστ οι οποίες δε συμβαδίζουν με το κείμενο, και την ατυχώς άστοχη αισθητική επιλογή να αποτυπωθεί όλο το φιλμ μέσα από ένα επιθετικά μουντό χρωματικό φίλτρο. Δεν είναι η κορυφαία στιγμή της Πόλεϊ, αλλά διαθέτει κάτι το συναρπαστικό στον επίμονο τρόπο με τον οποίο κοιτάζει κατάματα την αθλιότητα και επιχειρεί να βάλει σε σειρά σκέψεις, συναισθήματα, αγωνία και οργή– για να αναρωτηθεί, τελικά, ποιο είναι (πάντα) το «μετά».

Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr

Smart Search Module