Μενού

1976 - Παυλίνα Αγαλιανού

Στη Χιλή της δικτατορίας του Πινοσέτ, η Κάρμεν μετακομίζει στο παραλιακό εξοχικό της προκειμένου να επιβλέψει την ανακαίνισή του. Οταν ένας φίλος ιερέας την πείθει να φροντίσει, κρυφά από τους δικούς της, έναν τραυματισμένο νεαρό επαναστάτη, η ευκατάστατη αλλά μοναχική γυναίκα αποκτά ένα πρωτόγνωρο για εκείνη κίνητρο για ζωή, ενώ παράλληλα βλέπει την ήσυχη και βολεμένη καθημερινότητά της να ανατρέπεται μέρα με τη μέρα.

1787 3

«Το 1976 ήταν μία από τις πιο σκληρές χρονιές της δικτατορίας του Πινοσέτ. Στην οικογένειά μου θεωρούσαν πως την εποχή εκείνη η γιαγιά μου είχε κατάθλιψη, αλλά σκέφτηκα πως δεν είναι δυνατόν να πιστεύουμε ότι όσα γίνονται έξω από τους τοίχους του σπιτιού μας δεν παρεισφρέουν στον ιδιωτικό μας χώρο... Αναρωτήθηκα: Ποιοι είναι οι μηχανισμοί που μας επιτρέπουν να συνεχίζουμε να ζούμε τις ζωές μας, όταν εκεί έξω κάποιοι πετάνε τους συμπολίτες μας στη θάλασσα;». Διαβάζοντας το σκηνοθετικό σημείωμα της Μαρτέλι, αντιλαμβανόμαστε ενδελεχώς την ταινία. Χρειάζεται να γνωρίζει ο θεατής τη συγκεκριμένη ιστορική περίοδο ώστε να την αντιληφθεί στην ολότητά της, αλλιώς απλώς υποψιάζεται και μένει στο πρώτο επίπεδο ενός βραδυφλεγούς θρίλερ. Ως πρώτη ταινία, τόσο σκηνοθετικά όσο και από άποψη περιεχομένου είναι υπέροχη. Λιτή, ατμοσφαιρική, με τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα ενός υπόκωφου αλλά συνάμα δυνατού πολιτικού λόγου, δείχνει τη μεταστροφή που συντελείται στον κεντρικό χαρακτήρα με μεγάλη σεναριακή μαστοριά. Ελπίζουμε η Μαρτέλι να συνεχίσει σε αυτόν τον δρόμο και σύντομα να απολαύσουμε την επόμενη δουλειά της.

Παυλίνα Αγαλιανού
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα rizospastis.gr

Smart Search Module