Μενού

ΤΡΙΤΟΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ - Νίνος Φένεκ Μικελίδης

Ανάμεσα στο μελόδραμα, το μαύρο χιούμορ και την τραγωδία κινείται η βραβευμένη, στο τμήμα «Ορίζοντες» της Βενετίας (καλύτερης ταινίας και ανδρικής ερμηνείας), ταινία του Ιρανού Χουμάν Σεϊγεντί. Ο Σακίμπ, ένας άστεγος, μοναχικός (μετά το θάνατο σε σεισμό της γυναίκας και του παιδιού του) εργάτης οικοδόμων, βρίσκει δουλειά σ’ ένα χαμένο στην ιρανική επαρχία μέρος, για το φτιάξιμο ενός χώρου, που, όπως θα ανακαλύψει σταδιακά, είναι το σκηνικό για το γύρισμα μιας ταινίας με θέμα το Ολοκαύτωμα.

1788 10

Η ξαφνική καρδιακή προσβολή του πρωταγωνιστή, που ερμηνεύει τον Χίτλερ, δίνει την ευκαιρία στον Σακίμπ, όταν ο σκηνοθέτης της ταινίας τον θεωρεί τον πιο κατάλληλο να τον αντικαταστήσει, να αλλάξει τη ζωή του: από την κουραστική δουλειά στο φτιάξιμο του σκηνικού, κουβαλώντας στο κρύο, τη βροχή και τη λάσπη, βαριές πέτρες, σίδερα και άλλα αντικείμενα και τη ξεκούραση και τον ύπνο σε ένα σκοτεινό, υγρό υπόγειο, μπορεί τώρα να κοιμάται και να απολαμβάνει ωραίο φαγητό στο ειδικό, ζεστό «σπίτι» του σκηνικού.

Ώσπου η άφιξη της κυνηγημένης από τον νταβατζή της, νεαρής κωφάλαλης πόρνης Λάνταν, με την οποία ο Σακίμπ είναι ερωτευμένος και συνεννοείται με τη νοηματική γλώσσα (γλώσσα που έμαθε από την κωφάλαλη μητέρα του) αλλάζει την πορεία της ζωής του. Όμως, παρόλο που την κρύβει στο χώρο κάτω από το πάτωμα του κινηματογραφικού σπιτιού, ο νταβατζής την ανακαλύπτει και αρχίζει να εκβιάζει τον Σακίμπ ζητώντας του ένα απίθανο χρηματικό ποσό για να την απελευθερώσει. Οι ανάγκες όμως των γυρισμάτων θα οδηγήσουν σε απρόσμενη τραγωδία και μια το ίδιο απρόσμενη αντίδραση από τον μέχρι τότε ήρεμο, υποχωρητικό Σακίμπ.

1788 6

Ο τίτλος βέβαια της ταινίας δεν έχει να κάνει με κανένα παγκόσμιο πόλεμο. Ο «πόλεμος» που παρακολουθούμε είναι μέσα στην ίδια την κοινωνία: κοινωνία σε ένα ολοκληρωτικό καθεστώς όπου οι άνθρωποι εκμεταλλεύονται ο ένας τον άλλο, όπου ο καθένας ενδιαφέρεται μόνο για τον εαυτό του ( ακόμη και οι αληθινές προθέσεις της κωφάλαλης γυναίκας δεν γίνονται ποτέ ξεκάθαρες), όπου η δόξα (βλέπε τον Σακίμπ) κινδυνεύει να καταστρέψει την ανθρωπιά και την αλληλεγγύη του ατόμου, ένας κόσμος πέρα για πέρα διεφθαρμένος, στον οποίο κι αυτός του κινηματογράφου παίζει το δικό του, εγωιστικό και απάνθρωπο ρόλο (και ο Σεϊγεντί σ’ αυτόν όχι απλώς δεν χαρίζεται αλλά γίνεται ιδιαίτερα καυστικός).

Νίνος Φένεκ Μικελίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα enetpress.gr

Smart Search Module