Μενού

ΧΤΥΠΟΣ ΣΤΗΝ ΚΑΛΥΒΑ - Γιάννης Ζουμπουλάκης

Ένα από τα αρκετά ενδιαφέροντα στοιχεία της τελευταίας ταινίας του σκηνοθέτη των (όχι πάντα επιτυχημένων) απρόβλεπτων εκπλήξεων Μ. Νάιτ Σιάμαλαν (στ’ αλήθεια δεν ξεπέρασε ποτέ την επιτυχία της «Εκτης αίσθησης»), είναι ότι κατά κάποιο τρόπο μοιάζει να σχολιάζει την παράνοια των καιρών μας θέτοντας ταυτόχρονα ένα πολύ σοβαρό ηθικό δίλημμα: τι θα έκανε κάποιος αν για την σωτηρία χιλιάδων άλλων ανθρώπων θα έπρεπε  να αυτοθυσιαστεί; Ένα μάλλον ρητορικό ερώτημα (που πιθανόν όλοι να έχουμε κάνει κάποια στιγμή μέσα μας) θέτει σε λειτουργία μια ταινία «εγκλωβισμένη» – ως επί το πλείστον – μέσα στην καμπίνα που δηλώνει ο τίτλος.

1755 2

Εκεί όπου ζει ένα παντρεμένο ζευγάρι ανδρών (Τζόναθαν Γκροφ, Μπεν Ολντριτζ) γονείς ενός μικρού κοριτσιού (Κρίστεν Κούι). Εκεί όπου μια ομάδα μυστηριωδών ανθρώπων με «ηγέτη» έναν θηριώδη άντρα που ισχυρίζεται ότι είναι παιδαγωγός (Ντέιβ Μπατίστα) θα «εισβάλλει» από το πουθενά ζητώντας τους να θυσιαστούν για την σωτηρία του κόσμου. Τι είναι όλοι αυτοί οι τύποι; Είναι τρελοί; Είναι εγκληματίες; Είναι «ψεκασμένοι συνωμοσιολόγοι» που θεωρούν ότι όπου να’ναι έρχεται η στιγμή της Αποκάλυψης, ή μήπως, τελικά, υποστηρίζουν (χωρίς ποτέ να το εξηγούν ή να το τεκμηριώνουν) την αλήθεια; Όλα αυτά βεβαίως ακούγονται εντελώς παρανοϊκά οπότε οι δύο φυλακισμένοι άνδρες αντιστέκονται με όποιον τρόπο μπορούν και ο Σιάμαλαν ακολουθώντας τους κώδικες ενός ευπρόσωπου θρίλερ διατηρεί το σασπένς σε καλό επίπεδο. Όταν όμως ο ένας από τους δύο αρχίζει να αναρωτιέται για το αν οι εισβολείς έχουν ή όχι κάποιο δίκιο και ο άλλος εξακολουθεί να τους θεωρεί απατεώνες, τότε τα πράγματα περιπλέκονται – και όχι πάντα προς το καλύτερο.

1755 4

Στην πραγματικότητα ελάχιστα βγάζουν νόημα στην ιστορία και ελάχιστα εξηγούνται, κάτι που προφανώς δεν ενδιαφέρει τον σκηνοθέτη. Οι ανθρώπινες αντιδράσεις απέναντι σε κάτι τόσο απροσδόκητο και τόσο ξαφνικό που μπορεί να κάνει τούμπα την ζωή σου είναι το μόνο που τον ενδιαφέρει, μαζί με το ζήτημα της παράνοιας στην οποία πολύς κόσμος έχει συνηθίσει πλέον να ζει. Κινηματογραφεί τα πρόσωπα από κοντά, προσπαθεί να συλλάβει κάθε ρανίδα ιδρώτα, κάθε σύσπαση των μυών, κάθε διαπεραστικό βλέμμα. Αν τρομάζεις αυτό δεν οφείλεται στην ίδια την πλοκή (που μπορεί να γίνει εκνευριστικά «αινιγματική») αλλά από την εσωτερική αγριάδα των καταστάσεων και της ατμόσφαιρας, από το αδιέξοδο στο οποίο όλοι οι χαρακτήρες βρίσκονται παγιδευμένοι.

Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr

 

Smart Search Module