Μενού

ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ, Η - Θοδωρής Δημητρόπουλος

Με φόντο μία παραθαλάσσια πόλη της Αγγλίας στις αρχές των ‘80s, η Χίλαρι της Ολίβια Κόλμαν εργάζεται σε έναν παλιό κινηματογράφο αλλά ταλαιπωρείται με θέματα ψυχικής υγείας. Εκεί συναντά τον νεαρό Στίβεν που έχει μόλις πιάσει δουλειά στο σινεμά. Οι δυο τους μοιράζονται την ίδια ανάγκη για ανθρώπινη επαφή και μέσα από την παράξενη και τρυφερή τους σχέση θα βιώσουν τη θεραπευτική δύναμη της μουσικής, του κινηματογράφου και της κοινότητας.

1776 7

Ο Σαμ Μέντες (“1917”, “Skyfall”, “American Beauty”) στο αποκορύφωμα μιας ολοένα και πιο κυνικής και αντιδραστικής φιλμογραφίας, τοποθετεί τη δράση σε ένα σινεμά εποχής που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι διαστημόπλοιο– τόση ουσιαστική επαφή έχει με την κουλτούρα και τόσο επιδερμική είναι η αποτύπωση κοινωνικών συμπτωμάτων της περιόδου. Υπάρχει ρατσισμός, υπάρχει στίγμα απέναντι στους κοινωνικά αποκλεισμένους, αλλά η θατσερική Αγγλία βρίσκεται μετά βίας στο περιθώριο του στόρι.

Όλοι οι περιφερειακοί χαρακτήρες είναι γραμμένοι και παιγμένοι σαν προγράμματα μιας χρήσης, είναι εκεί για να εκφράζουν Μία ιδέα ή Ένα πρόβλημα ή Ένα χαρακτηριστικό. (Στο καστ συναντάμε τον Κόλιν Φερθ και τον Τόμπι Τζόουνς που απλώς υπάρχουν, ενώ η Κόλμαν μένει τελείως ξεκρέμαστη παίζοντας μανιέρα, κάτι που δεν κάνει ποτέ της.) Η δε πολυφορεμένη «μαγεία του σινεμά» αποτυπώνεται με έναν απεγνωσμένα γλυκερό τρόπο, όλο σηματοδότες μιας εποχής περασμένης που δεν εξερευνάται, δεν αντηχεί σε τίποτα. Είναι το “Σινεμά ο Παράδεισος” ως διαφήμιση πιστωτικής κάρτας.

Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr

Smart Search Module