Μενού

ΒΑΒΥΛΩΝΑ - Νίκος Τσαγκαράκης

Στο Χόλιγουντ της δεκαετίας του 1920 μια όμορφη, ταλαντούχα και φιλόδοξη κοπέλα ξεκινάει τη σύντομη κι άδοξη καριέρα της στον κινηματογράφο, πριν πέσει θύμα της έλευσης του ήχου και της δικής της αυτοκαταστροφικής φύσης.

Μια στιγμή που συνοψίζει τα προβλήματα αυτού του δράματος εποχής είναι όταν ο Μανουέλ παρακολουθεί το «Τραγουδώντας τη βροχή» («Singing in the Rain», Στάνλεϊ Ντόνεν και Τζιν Κέλι, 1952) που μιλάει για τις ‘παλιές καλές μέρες’ του μεσοπολεμικού Χόλιγουντ, και ξεσπά σε κλάματα συγκρίνοντας την εξωραϊσμένη απεικόνιση με τη σκληρότητα των δικών του αναμνήσεων.

1757 4

Πρόκειται για μια εύστοχη ιδέα, που χρησιμοποιεί απομυθοποιητικά μια κατά τ’ άλλα πολύ αγαπημένη κλασική ταινία για να σχολιάσει την απόσταση ανάμεσα στην κινηματογραφική αναπαράσταση και την πραγματικότητα, την τάση του Χόλιγουντ για ωραιοποίηση, αλλά και το αληθινό, δυσάρεστο –σε πολλές περιπτώσεις, εγκληματικό- παρασκήνιο της ίδιας της βιομηχανίας του θεάματος.

Ωστόσο, σ’ εκείνο ακριβώς το σημείο αισθάνθηκα σαν η σκηνοθεσία να μην είχε δώσει την απαιτούμενη βαρύτητα σε όσα εκείνη τη στιγμή ζητούσε από τον ήρωα και τον θεατή να εκλάβουν ως τραγικά. Νομίζω δηλαδή ότι παρά την πληθωρικότητα, την τόλμη, τις ζωηρές ερμηνείες και την τεχνική δεξιότητά της (μονοπλάνα, κομπάρσοι, το οργιαστικό μουσικό θέμα του Τζάστιν Χέργουιτς κ.α.), η ταινία ζημιώνεται από μια ανισορροπία ύφους μεταξύ σοβαρού και κωμικού, στην προσπάθειά της να φανεί όλο και πιο εξεζητημένη, να δημιουργήσει εντυπώσεις, ώσπου χάνει -μεγάλο μέρος από- την ουσία της.

Νίκος Τσαγκαράκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα patris.gr

Smart Search Module