Μενού

ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ - Θοδωρής Δημητρόπουλος

Ο Φελίτσε επιστρέφει στη γειτονιά που μεγάλωσε στη Νάπολη για να φροντίσει την γερασμένη μητέρα του που αργοπεθαίνει. Λείπει από την χώρα εδώ και 45 που τα έχει περάσει στην Μέση Ανατολή και την Αφρική. Είναι παντρεμένος, ζει καλή ζωή, έχει οικογένεια μακριά πια από τη Νάπολη. Στην αρχή δεν είναι καν ο ίδιος που θέλει να γυρίσει πίσω. Όσο όμως περνά χρόνο στα άγρια στενά της («δεν έχει αλλάξει τίποτα, τα πάντα είναι ίδια» λέει σε ένα τηλεφώνημα στη γυναίκα του, καθώς κοιτάζουμε την πόλη από ψηλά), η Νάπολη τον τραβά σε μια δίνη αναμνήσεων και ενοχών.

1766 2

Ξαφνικά, όλα αυτά από τα οποία έτρεξε κάποτε να ξεφύγει, θα βρεθούν μπροστά του. Θα αρχίσει να αναζητά τον παιδικό του φίλο, που σήμερα είναι διαβόητος κακοποιός. Κόντρα στις συμβουλές ενός ιερέα ο οποίος κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να προστατεύει παιδιά από την επιρροή της μαφίας, ο Φελίτσε αποφασίζει να μείνει, μέχρι να κοιτάξει το παρελθόν του στα μάτια.

Το παρελθόν αποκαλύπτεται σταδιακά στη διάρκεια του φιλμ μέσα από πολαρόιντ αισθητικής αποσπάσματα, όσο στο παρόν ο Φελίτσε (του ταιριαστά στοιχειωμένου Πιερφραντσέσκο Φαβίνο) περικυκλωμένος από άγριες αναμνήσεις, μοιάζει τελικά ο ίδιος με ηχώ. Άλλοτε δεν θυμάμαι, άλλοτε δεν τον θυμούνται, όμως επιμένει. Γιατί όσο κι αν τα πάντα έχουν αλλάξει, η νοσταλγία που νομοτελειακά βιώνει και που τον τυλίγει, ρίχνει ένα φίλτρο πάνω στα πάντα. Εδώ, η πόλη θα είναι πάντα αυτή που ήταν. Εδώ, τα θραύσματα του παρελθόντος είναι πάντα ζωντανά. Ακολουθώντας αυτή τη διαδρομή του ήρωα, το φιλμ γίνεται συχνά αρκετά συμβατικό ως δράμα, τη στιγμή που η απόλυτη δύναμή του βρίσκεται στην αποτύπωση της σχέσης του Φελίτσε με αυτό ακριβώς το περιβάλλον. Μια νοσταλγία που δε μπορεί παρά τελικά να τον καθορίζει, μια νοσταλγία που τελικά συνδέεται με την ίδια του την συνείδηση. Όμορφο, στιβαρό φιλμ από την Ιταλία, με συμμετοχή στο διαγωνιστικό των Καννών.

Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr

Smart Search Module