Μενού

ΒΑΒΥΛΩΝΑ - Γιάννης Καντέα Παπαδόπουλος

Ανάμεσα στους λάτρεις της χολιγουντιανής ιστορίας, ο οσκαρικός Ντάμιεν Σαζέλ ("La La Land") ανατρέχει στην πρώτη χρυσή αλλά και ακραία εποχή της, για να κατασκευάσει την επιβλητική "Βαβυλώνα". Το 1926, ενώ ο βουβός κινηματογράφος ανθεί και πρόκειται να βιώσει σαρωτικές τεχνολογικές αλλαγές, οι ζωές ενός Μεξικανού μετανάστη (Ντιέγκο Κάλβα), μιας φερέλπιδος ηθοποιού (Μάργκο Ρόμπι) και ενός διάσημου σταρ (Μπραντ Πιτ) ανακατεύονται σουρεαλιστικά, καθώς προσπαθούν να εδραιωθούν στο Χόλιγουντ.

Η δεκαετία των "roaring 20s" υπήρξε μνημειωδώς ηδονιστική, και ο Σαζέλ φροντίζει να την αναβιώσει σε όλο το οργιαστικό κάλλος της, αφήνοντας το σεξ και τα ναρκωτικά να ρέουν άφθονα. Οι ήρωες συμμετέχουν αλλά και εγκλωβίζονται σε ένα δαίδαλο νιχιλιστικής ασυδοσίας, όπου ανακαλύπτουν μια οδυνηρή αλήθεια. Η τέχνη που αγαπούν είναι πασπαλισμένη με μια βρόμικη μαγεία, αφού πίσω από τις κινούμενες εικόνες που κάνουν τις καρδιές να πάλλονται, υπάρχουν άλλες που ραγίζουν. 

1757 4

Ο Σαζέλ κάνει άψογα τη δουλειά του στην απεικόνιση αυτής της αντίθεσης. Σε διαδοχικές σκηνές ανθολογίας συνυπάρχουν η αποθέωση της κινηματογραφικής δημιουργίας με την εφιαλτική πραγματικότητα του θεάματος. Μια σκοτεινιά που ο σκηνοθέτης υπογραμμίζει, θίγοντας δεξιοτεχνικά τις πιο περίπλοκες πτυχές της (ρατσισμός, σεξουαλική κακοποίηση). Είναι απροσδόκητο, επομένως, το πώς ο Σαζέλ εμφανίζεται ντεφορμέ σε ό,τι αφορά το μελόδραμα, το σήμα κατατεθέν του, μιας και η "Βαβυλώνα" επαναλαμβάνει ένα γνώριμο μοτίβο του: δύο ερωτευμένοι ονειροπόλοι (αυτο)θυσιάζονται για μια ευκαιρία στη σόου μπίζνες, ενώ στο φόντο ακούγεται μεθυστική τζαζ.

Η άνευρη απόδοση αυτού του κομματιού της πλοκής εξηγείται από το ότι ο Σαζέλ παρασύρεται από το εντυπωσιακό πλην άνισο οικοδόμημά του. Έτσι, αφιερώνει χρόνο σε δευτερεύοντα σημεία, όπως η ενότητα του "γκάνγκστερ" Τόμπι Μαγκουάιρ, η οποία μοιάζει βγαλμένη από… αλλού. Η ταινία, ωστόσο, δεν αστοχεί εντελώς διότι ακούει όσα νιώθουν οι ήρωές της. Τα συναισθήματά τους είναι αληθινά, κάτι που φαίνεται στα βλέμματα, στις χειρονομίες, σε αυτό που τελικά απομένει βγαίνοντας από μια φρενήρη "Βαβυλώνα" φτιαγμένη από σελιλόιντ.

Γιάννης Καντέα Παπαδόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα athinorama.gr

Smart Search Module