Μενού

ΒΑΒΥΛΩΝΑ - Θοδωρής Δημητρόπουλος

Ένας μεγάλος πρωταγωνιστής του σινεμά. (Μπραντ Πιτ ως μεγάλο όνομα του βωβού σινεμά, αστείος αλλά και πικρός και μελαγχολικός όταν πρέπει.) Μια κοπέλα που θέλει όσο τίποτα να γίνει σταρ. (Μάργκο Ρόμπι ξέφρενη, σε ερμηνεία-χείμαρρο που εντοπίζει την απόγνωση μες στην μανιακή –σχεδόν καρτουνίστικα– ενέργεια.) Ένα παιδί για όλες τις δουλειές που είναι προορισμένος για κάτι πολύ μεγαλύτερο. (Ντιέγκο Κάλβα, η ανακάλυψη της ταινίας, όχι ιδιαίτερα συναρπαστικός ωστόσο.)

1757 2

Ιστορίες ανόδου και πτώσης πολλών διαφορετικών χαρακτήρων κατά την περίοδο της μεγάλης μετάβασης από τον βωβό στον ομιλούντα κινηματογράφο πριν από σχεδόν έναν αιώνα, κεντημένες μεταξύ τους άναρχα, εκστατικά, με απέχθεια, με λατρεία. Όλα μαζί. Την ίδια στιγμή. Στην μεγάλη επιστροφή του Ντέιμιεν Σαζέλ (“La La Land”) σε ένα σινεμά του υπερθεάματος, ένα σινεμά που ακροβατεί φωνάζοντας και χορεύοντας, αναζητώντας τι μπορεί να υπάρχει ανάμεσα στον κυνισμό και την εγκαρδιότητα.

Κάθε κεφάλαιο αυτής της σάγκα αποτελεί ένα μακρόσυρτο πάρτυ, κυριολεκτικά και μη. Από την εναρκτήρια σεκάνς όπου οι τρεις ήρωες συναντιούνται για πρώτη φορά χωρίς να ξέρουν πόσο θα σημαδέψουν ο ένας τις διαδρομές των άλλων, σε ένα αληθινό πάρτυ (γεμάτο ξέφρενη παρακμή, εντελώς «τελευταίες μέρες της Ρώμης») όπου η δράση, οι ήχοι, η κίνηση και τα χρώματα δεν σταματούν ποτέ. Μέχρι κάθε τους επόμενη στάση, όπου όμως κάθε επιμέρους κεφάλαιο στήνεται, καδράρεται και δραματουργείται σα να επρόκειτο για μια μικρή προσωπική εποποιία.

1757 8

Είναι μια πραγματική κινηματογραφική παράκρουση, με έναν τόνο που ακροβατεί ανάμεσα σε σουρεάλ καρτούν και υπαρξιακή σπουδή, με ένα σωρό σκηνές ανθολογίας (το γύρισμα της πρώτης ταινίας της ηρωίδας της Μάργκο Ρόμπι, για παράδειγμα), όσο και σεκάνς που πραγματικά μπορούν να τραβήξουν πολύ ή να χάνουν και να βρίσκουν διαρκώς την ισορροπία, μια τριπλή παράλληλη δραματουργία ανόδου και πτώσης που κρατά το θεατή σε εγρήγορση (ή σε απόγνωση), με φοβερό σάουντρακ από τον Τζάστιν Χέργουιτς του “La La Land”, και με μια συναρπαστική προσέγγιση στην ιδέα της «μαγείας του σινεμά»:

Η ταινία μοιάζει εξίσου κυνική όσο και μαγεμένη απέναντι στον κόσμο του Χόλιγουντ, με αγνή απογοήτευση απέναντι στην απανθρωπιά και το έρεβος που μπορεί να ελλοχεύει πίσω από τον κόσμο του θεάματος (κρατάμε την άφοβη ερμηνεία-εμφάνιση του Τόμπι Μαγκουάιρ εδώ) και τον θαυμασμό για τη διαχρονικότητα που αυτός μπορεί να γεννά, κάτι που ο Σαζέλ προσπαθεί να διαπραγματευτεί μέσα του καθώς οδηγούμαστε στο τολμηρό φινάλε. Αυτές οι εικόνες, αυτά τα πρόσωπα, θα ζουν για πάντα. Η μυθολογία τους, λέει ο Σαζέλ, συγκινημένος και συγχυσμένος την ίδια στιγμή, το ίδιο.

Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr

Smart Search Module