Μενού

ΗΣΥΧΙΑ 6-9 - Στράτος Κερσανίδης

Στον ενδιάμεσο κόσμο

Μια παράξενη πόλη σε αδιευκρίνιστο χώρο και χρόνο όπου κάθε μέρα στις 6 τα μεγάφωνα αναγγέλλουν την έναρξη της ησυχίας η οποία κρατά ως τις 9. Σε αυτήν την πόλη φθάνει ο Άρης για να δουλέψει στις «κεραίες» χάρη στις οποίες οι κάτοικοι της πόλης επικοινωνούν με τους «εξαφανισμένους». Εκεί γνωρίζει και ερωτεύεται την Άννα. Ολόκληρη οι πόλη ζει με την ελπίδα πως οι «εξαφανισμένοι» κάποτε θα επιστρέψουν ενώ προς το παρόν μέσω των κεραιών και με κασέτες που ηχογραφείται η φωνή τους, επικοινωνούν μαζί τους! Κι αυτό γίνεται τις ώρες της ησυχίας. Μυστήρια πράγματα τα οποία γίνονται ακόμη πιο μυστηριώδη όταν και η Άννα εξαφανίζεται. Στο μεταξύ ο δήμαρχος έχει αγανακτήσει με την αδιαφορία των «εξαφανισμένων» απέναντι σε όσους μείνει πίσω. Τι αλήθεια συμβαίνει σε αυτήν την παράξενη πόλη; Τι συμβαίνει σε αυτήν την παράξενη ταινία; Τι συμβαίνει στην «Ησυχία 6-9» του Χρήστου Πασσαλή;

1706 4

Ο σκηνοθέτης, με το δικό του τρόπο, επιχειρεί να μιλήσει για την απώλεια και τη δυσκολία διαχείρισής της. Για τη μη παραδοχή της από τη μεριά όσων έχουν μείνει πίσω. Η αλήθεια είναι πως ο Πασσαλής μας ζορίζει. Γιατί μας οδηγεί ως εκεί μέσα από έναν λαβυρινθώδη δρόμο που ως θεατές πρέπει να βαδίσουμε. Νομίζω πως θα μπορούσε να το αποφύγει και να έχει επιλέξει μια αφήγηση περισσότερο ρέουσα και λιγότερο «στριφνή». Η ταινία μου θύμισε το σινεμά του Γιώργου Λάνθιμου και νομίζω πως η προσπάθεια του Χρήστου Πασσαλή να τον μιμηθεί -εάν αυτήν ήταν η πρόθεσή του- μάλλον τον αδικεί. Γιατί η ιδέα είναι καλή αλλά ο τρόπος που την αναπτύσσει ξενίζει το θεατή. Βέβαια αυτό δεν αποτελεί σώνει και καλά μειονέκτημα καθώς είναι πολλές οι ταινίες που ξενίζουν χωρίς αυτό να μειώνει την ποιότητά τους. Έτσι κι εδώ ακολουθούμε το δρόμο που επέλεξε ο σκηνοθέτης για να μιλήσει για την αγάπη και τη μνήμη, για το θάνατο και την απώλεια και, εν τέλει, για τη ζωή και το πως θα επιλέξουμε τη ζήσουμε μετά την απώλεια. Αυτόν τον «ενδιάμεσο κόσμο» όπως πολύ σωστά τον χαρακτήρισε ο Πασσαλής, τη μεταιχμιακή κατάσταση μεταξύ του «τώρα» και του «πριν».

1706 6

Τελικά έχουμε να κάνουμε με μια ταινία στην οποία περισσεύει η ευαισθησία. Γιατί αυτό που αρχικά μοιάζει με δυστοπία, δεν είναι κάτι τέτοιο. Η κοινή ησυχία δεν επιβάλλεται από κάποια απάνθρωπη εξουσία αλλά από την ίδια την ανάγκη των ανθρώπων και από τη διάχυτη θλίψη της απώλειας η οποία έχει κατακλύσει την πόλη. Η ιδιαίτερη ματιά του Χρήστου Πασσαλή δημιουργεί ρήγματα στην ψυχή των θεατών, μικρές λαβωματιές συναισθηματικής αφύπνισης και μνήμης για την αγάπη και τους ανθρώπους που βρίσκονται πλέον κάπου αλλού.

Ταινία απλή, χειροποίητη η οποία μας συστήνει πλέον ως σκηνοθέτη του σινεμά τον Πασσαλή, ο οποίος μετά τη συνεργασία του στη σκηνοθεσία με τον Σύλλα Τζουμέρκα στην ταινία «Η πόλη και η πόλη», επανήλθε αφήνοντας πολλές υποσχέσεις. 

Στράτος Κερσανίδης
Το κείμενο δη
μοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kersanidis.wordpress.com

Smart Search Module