Μενού

FABLEMANS, THE - Νίνος Φένεκ Μικελίδης

Είχα γράψει και παλιότερα πως για μένα ο Στίβεν Σπίλμπεργκ είναι ένας σύγχρονος Σέσιλ Μπι ΝτεΜιλ. Ένας σκηνοθέτης που εκμεταλλεύεται όλα τα μέσα που του παρέχει το Χόλιγουντ για να φτιάξει ταινίες με δράση, περιπέτεια, ρομάντζο και μελόδραμα, με άλλα λόγια ταινίες που να προσελκύουν το πλατύ κοινό.

Η νέα του αυτή ημι-αυτοβιογραφική ταινία του μπορεί να παρεκκλίνει κάπως από τις ταινίες που μας συνήθισε (από τους «Κυνηγούς της χαμένης κιβωτού» και των «Στενών επαφών τρίτου τύπου» ως τη «Διάσωση του στρατιώτη Ράιαν» και τη «Λίστα του Σνίτσλερ», αλλά έχει αρκετά από τα στοιχεία τους, προσφέροντάς μας ταυτόχρονα κι ένα κινηματογράφο που αγαπά ο Αμερικανός αυτός σκηνοθέτης.

1679 2

Γιατί η ταινία του είναι πάνω από όλα ένας ωραίος, δοσμένος με ξεχωριστή αγάπη, ύμνος στον κινηματογράφο μέσα από τη ζωή του, και τη σχέση του μ’ αυτόν, του ίδιου. Με βάση τις μνήμες του Σπίλμπεργκ, η ταινία ξεκινά το 1952, όταν ο Σάμι, το alter ego του σκηνοθέτη, ο γιος των Φέιμπελμαν, σε παιδική ακόμη ηλικία συνοδεύει για πρώτη φορά τους γονείς του στον κινηματογράφο, όπου προβάλλεται η ταινία «Το 8ο θαύμα» ποιανού; του Σέσιλ Μπι ΝτεΜιλ, που σίγουρα δείχνει να επηρέασε τον Σπίλμπεργκ. Εκείνο όμως που τον επηρέασε στην ταινία δεν είναι τόσο οι άνθρωποι όσο η περιπέτεια, ο κίνδυνος και τα ειδικά εφέ: η σκηνή όταν ένα κινούμενο αυτοκίνητο γίνεται αιτία να εκτροχιαστεί ένα τρένο. Σκηνή που αφήνει το αποτύπωμα της στο μυαλό και τη φαντασία τύπου μικρού Σάμι, ο οποίος, στη συνέχεια, και ύστερα από ένα αρχικά ψυχικό τραύμα, αρχίζει να το εκμεταλλεύεται και να το ελέγχει δημιουργώντας τα πρώτα του εφέ, χάρη σε μια κάμερα των 8 χολιοστομέτρων που του χαρίζουν οι γονείς του.

1679 4

Από δω κι ύστερα παρακολουθούμε την εξέλιξη του Σάμι (τώρα πια Σαμ), σε μια διάρκεια περίπου δέκα χρόνων, τόσο στις σχέσεις του με την οικογένειά του και τα διάφορα πρόσωπα γύρω του, όσο και με τις προσπάθειές του, με την ενθάρρυνση πάντα της μητέρας του, και τις πρωτότυπες συμβουλές ενός θείου, να συνεχίσει τις προσπάθειες του να μετατραπεί σε ικανό σκηνοθέτη και, νεαρός άντρας πια, να καταλήξει στο Χόλιγουντ. Σε σκηνές που ο Σπίλμπεργκ ξέρει να στήνει με φαντασία και εξαιρετικό έλεγχο, όπως τις σκηνές όπου ο Σάμι βρίσκει έξυπνα τρικ για να φτιάξει τις σκηνες δράσεις, από πυροβολισμούς μέχρι ανατινάξεις, ή εκείνες όταν πια, πιο οργανωμένος και σίγουρος, φτιάχνει το φιλμάκι γύρω από την κολεγιακή γιορτή στην παραλία, σκηνή που θυμίζει τα Beach Party φιλμ που γυρίζονταν την ίδια εποχή).

1679 7

Για να καταλήξει σε μια πολύ ωραίο, πέρα για πέρα κινηματογραφικό δεν φινάλε, με τον νεαρό Σαμ να συναντά στο Χόλιγουντ (δεν ξέρω αν αυτό έγινε πραγματικά ή είναι απλά στη φαντασία του σκηνοθέτη) τον «μεγαλύτερο όλων των σκηνοθετών» τον μοναδικό Τζον Φορντ με το ένα μάτι και το πούρο (μια ωραία ερμηνεία από τον Ντέιβιντ Λιντς) που του δίνει την καλύτερη συμβουλή για ένα φιλόδοξο σκηνοθέτη και που ο Σπίλμπεργκ φαίνεται να ακολουθεί: ότι δηλαδή ενδιαφέρον στον κινηματογράφο είναι η κάμερα στις διαφορες σκηνές να δείχνει πάντα τον ορίζοντα είτε από ψηλά είτε από χαμηλά, αν τον παρουσιάζει σε ευθύ επίπεδο, τότε η ταινία είναι κουραστική!»

Νίνος Φένεκ Μικελίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα enetpress.gr

Smart Search Module