ΑΔΕΛΑΪΔΑ - Νίνος Φένεκ Μικελίδης

Δυο άτομα, και τα δυο τραυματισμένα ψυχολογικά από τον πόλεμο, βρίσκουν για ένα διάστημα τον έρωτα, στη μεταβατική, μετά το τέλος του β´ παγκόσμιου πολέμου, περίοδο, στην ταινία «Αδελαϊδα», μελέτη χαρακτήρων, βουτηγμένη σε μια κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, που σκηνοθέτησε ο Τσέχος σκηνοθέτης Φράντισεκ Βλάτσιλ.

Εκείνος, ο Βίκτορ, είναι Τσέχος, ένας ταλαιπωρημένος πρώην μαχητής της βρετανικής RAF, που με το τέλος του πολέμου επιστρέφει στην πατρίδα του, έχοντας αναλάβει να κάνει απογραφή της περιουσίας ενός αρχοντικού στα Τσέχο-γερμανικά σύνορα, που ανήκε σε πλούσια Εβραία οικογένεια και που στη διάρκεια του πολέμου είχε επιτάξει ο Χάοντενμαν, ανώτατο στέλεχος του ναζιστικου κόμματος. Εκείνη είναι η Αδελαϊδα, η Γερμανίδα κρατούμενη που στέλνεται από τον υπευθ6 ο για την τάξη στην περιοχή υπολοχαγό να υπηρετήσει τον Βίκτορ. Μια συνάντηση που ξεκινάει με τον καθένα να αντιμετωπίζει με δυσπιστία τον άλλο, και που σταδιακά μετατρέπεται σε έρωτα, με τον Βίκτορ να αρνείται να στέλνει τα βράδια την Αδελαϊδα (φτάνει στο σημείο να την «αγοράζει» με μπουκάλια σπάνιου κονιάκ) πίσω στο στρατόπεδο, όπως είχε αρχικά διευθετήσει ο υπολοχαγός.

1615 2

Ο κινηματογράφος είναι πάνω από όλα εικόνα και βλέμματα, βλέμματα και εικόνα μέσα από το χρώμα, είτε αυτό είναι μαυρόασπρο, όπως στις δυο προηγούμενες ταινίες του Βλάτσικ («Η κοιλάδα των μελισσών», «Μαρκέτα Λαζάροβα»), είτε έγχρωμο (όπως το χρησιμοποιεί για πρώτη φορά εδώ). Ο Βλάτσικ το γνωρίζει πολύ καλά και το εκμεταλλεύεται με τον καλύτερο τρόπο. Η Αδελαϊδα δεν γνωρίζει τη τσέχικη γλώσσα (ή τουλάχιστον προσποιείται) και ο Βίκτορ δεν μιλάει γερμανικά. Έτσι, οι συνεννοήσεις μεταξύ τους γίνονται με το βλέμμα, τον τρόπο που κοιτάζει και αντιμετωπιζει ο ένας τον άλλο. Όλα στηρίζονται στις σιωπές, τις εκφράσεις του προσώπου και του σώματος, και η κάμερα του Φράντισεκ Ούλντριτς, με τον οποίο ο Βλάτσικ είχε συνεργαστεί και στην «Κοιλάδα των μελισσών», καταφέρνει να συλλάβει και να τις καταγράψει με την παραμικρή λεπτομέρεια (τις υποψίες, τη λύπη, το θυμό, την αμφισβήτηση, τον πόθο), με τα κατάλληλα πάντα χρώματα (μουντά, στις πρώτες σκηνές τους όταν ακόμη δυσπιστούν ο ένας τον άλλο, καθαρά, ζεστά, στη συνέχεια, όταν αρχίζουν να ερωτεύονται ο ένας τον άλλο),αλλά και να εκμεταλλευτεί τους φυσικούς χώρους (όπως την πορεία της Αδελαϊδα μέσα από ένα χιονισμένο τοπίο) για να δημιουργήσει συχνά την αντίστιξη ανά άμεσα στα δρώμενα και τη φυση.

1615 4

Με τον Βλάτσικ να αναπτύσσει χωρίς βιασύνη, με το σωστό μέτρο και το ρυθμό, την εξέλιξη στη σχέση του φαινομενικά αταίριαστου αυτού ζευγαριού, δημιουργώντας μια μελαγχολική ατμόσφαιρα, αφήνοντας τον Βίκτορ να βυθιστεί σ’ αυτην (μαζί και τον θεατή), αναζητώντας διέξοδο μέσα από τον μυστηριώδη κόσμο της βασανισμένης ηρωιδας.

Νίνος Φένεκ Μικελίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα enetpress.gr

Smart Search Module