ΦΤΕΡΑ ΚΑΙ ΠΟΥΠΟΥΛΑ - Άγγελος Πολύδωρος

Αντισυμβατικό δράμα με σουρεαλιστικά στοιχεία, του Αιγύπτιου πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη Ομάρ Ελ Ζοχάιρι, ο οποίος έχει στο ενεργητικό του δύο μικρού μήκους ταινίες: την «Breathe Out» (Zafir), που έκανε πρεμιέρα στο 8ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Ντουμπάι και κέρδισε το βραβείο Muhr Special Jury Prize και την «The Aftermath of the Inauguration of the Public Toilet at Kilometre 375», η οποία ήταν και η πρώτη αιγυπτιακή ταινία που επιλέχθηκε για το Διαγωνιστικό τμήμα Cinéfondation στο Φεστιβάλ Καννών του 2014, αποσπώντας στη συνέχεια διάφορα βραβεία σε παγκόσμιο επίπεδο.

1618 1

Το «Φτερά και πούπουλα» είναι μια αλληγορία που στοχεύει σε πρώτο επίπεδο να αναδείξει τη θέση της γυναίκας στην Αίγυπτο και σε δεύτερο που αποτελεί συνέπεια του πρώτου, τις δυσκολίες που βιώνει μια οικογένεια, όταν ανατραπούν οι ισορροπίες που θέλουν τον άντρα κυρίαρχο.

Επί του προκειμένου, έχουμε την ιστορία ενός άντρα που μεταμορφώνεται σε κοτόπουλο «και πρόκειται για κάτι σοβαρό και αποδεδειγμένο», όπως αναφέρει ο σκηνοθέτης, δεν πρόκειται για ένα αστείο ή μια συνωμοσία εις βάρος της συζύγου του, η οποία το δέχεται ως τετελεσμένο και μπροστά στα χρέη που έχει αφήσει ο μεταμορφωμένος σε κοτόπουλο σύζυγος, είναι υποχρεωμένη να εργαστεί για να μπορέσει και να εξοφλήσει, αλλά και να επιβιώσει με τα μικρά παιδιά της. Ξεπερνώντας τις δεισιδαιμονικές προσπάθειες «ανάκτησης» της μορφής του άντρα της, με τους κάθε λογής απατεώνες που με τελετουργίες και μαντζούνια τής αποσπούν και την τελευταία πεντάρα, αποφασίζει να εργαστεί, αλλά δεν είναι εύκολο σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία.

1618 6

Ο σκηνοθέτης έχει καταφέρει να στήσει μια δυστοπική κοινωνία, στην οποία η εκμετάλλευση και το χρήμα παίζουν το μεγαλύτερο ρόλο. Βλέπουμε σε κάθε περίσταση, χαρτονομίσματα βρώμικα και λαδωμένα να αλλάζουν χέρια, σε χώρους παρηκμασμένους που δεν προσδιορίζουν ούτε τη χώρα, αλλά ούτε και το χρόνο που διαδραματίζεται η υπόθεση. Οι χώροι είναι μικρά διαμερίσματα σε άθλια κατάσταση, αποπνικτικά γραφεία δημοσίων υπηρεσιών ή εταιρειών, εργοστάσια που μολύνουν συνεχώς την ατμόσφαιρα ή χωματερές. Μια χώρα όπου η αθλιότητα παρουσιάζεται ως κανονικότητα. Μια κατάσταση τέτοιας παρακμής, που δεν χωνεύεται εύκολα και με εικόνες που κάποια στιγμή σοκάρουν πραγματικά.

Η Ντεμιάνα Νασάρ, που υποδύεται τη σύζυγο, φέρει το βάρος όλου του φιλμ. Χωρίς να μιλάει, σε διαποτίζει με το δράμα της και δημιουργεί γύρω της ένα μυστήριο στο εάν θα ξεσπάσει κάποια στιγμή και με ποιο τρόπο. Το φινάλε είναι συζητήσιμο, όπως και η πρώτη σκηνή του φιλμ. Δεν παύουν όμως να συγκρατούν το ενδιαφέρον του θεατή και να τον προβληματίζουν.

Άγγελος Πολύδωρος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα myfilm.gr

Smart Search Module