SPENCER - Τάσος Ντερτιλής

ΣΥΝΟΨΗ: Ο πολυσυζητημένος γάμος ανάμεσα στην Πριγκίπισσα της Ουαλίας Νταϊάνα και τον Διάδοχο του Βρετανικού Θρόνου Κάρολο είναι καιρός που έχει «κρυώσει». Ανάμεσα στις φήμες που οργιάζουν, περιγράφοντας εξωσυζυγικές σχέσεις και συζητήσεις για διαζύγιο σε πρώτη διάταξη, όλα καταλαγιάζουν αναγκαστικά, προκειμένου να εορταστούν τα Χριστούγεννα στη εξοχική Οικία της Βασίλισσας στο Σάντρινχαμ. Εκεί υπάρχει φαγητό, ποτό, σκοποβολή και κυνήγι. Η Νταϊάνα ξέρει καλά το παιχνίδι. Αλλά φέτος τα πράγματα θα είναι διαφορετικά.

Μύθοι, ιστορίες, φήμες, θεωρίες συνωμοσίας, όλα έχουν γραφτεί ξανά και ξανά για την θλιμμένη Πριγκίπισσα του Λαού. Άπειρες φορές, η επίσημη ιστορία της Πριγκίπισσας έχει μεταφερθεί στη μεγάλη και μικρή οθόνη με πρόσφατο λαμπρό (και εξωραϊσμένο) παράδειγμα το τηλεοπτικό Στέμμα. Τι καινούργιο έχει λοιπόν να πει ο Χιλιανός δημιουργός του Νερούντα και της Τζάκι για την πριγκίπισσα που άφησε το στίγμα της στην λαϊκή κουλτούρα του 20ου αιώνα; Όπως αποδεικνύεται, μετά το τέλος του Spencer, τίποτε απολύτως.

1540 5

Προσαρμόζοντας την προσωπικότητα της Diana στη φόρμουλα που έφερε οσκαρική υποψηφιότητα στη Νάταλι Πόρτμαν για την Τζάκι, ξεκινάει με δεδομένη τη γνώση του κοινού για την προϊστορία της ηρωίδας του και την περιορίζει στους (ας πούμε τέσσερις) τοίχους ενός θλιβερού εξοχικού ανακτόρου όπου είναι υποχρεωμένη να συνεορτάσει τα Χριστούγεννα σε ένα υπόκωφα εχθρικό περιβάλλον. Η όλη δράση της ταινίας επικεντρώνεται στα ταραγμένα (ή μήπως διαταραγμένα;) εσώψυχα της ατίθασης Πριγκίπισσας, εστιάζοντας στην αίσθηση απώλειας χώρου και χρόνου που βιώνει και καθοδηγώντας την ικανότατη Κρίστεν Στιούαρτ να κάνει ένα εκπληκτικό channeling της προσωπικότητας και της μανιέρας της Diana. Σε αυτή την εξεζητημένη ενδοσκόπηση, παρακολουθούμε την Πριγκίπισσα να βρίσκεται συνεχώς σε ένα σχεδόν αυτοκαταστροφικό παραλήρημα μανίας καταδίωξης ενώ η βασιλική οικογένεια έχει περιοριστεί σε ρόλο σκιώδους απειλητικού θιάσου με μόνο τον Κάρολο να δείχνει σημεία ζωτικότητας και ρεαλισμού.

1540 2

Όλα είναι τέλεια στη θέση τους, εντυπωσιακά παλάτια, μελετημένα σκηνικά, τα εκθαμβωτικά κοστούμια της Ζακλίν Ντουράν, το υποβλητικό σκορ του Τζόνι Γκρίνγουντ, η ουσιαστική ερμηνευτική στήριξη του Τίμοθι Σπολ και της Σάλι Χόκινς ωστόσο αυτή η Spencer μοιάζει με το έρημο αρχοντικό της οικογένειας της. Ένα μεγαλοπρεπές ερείπιο. Ένα ερείπιο που αποτυπώνεται στο πετσί της Κρίστεν Στιούαρτ που παρά την εμφανή έλλειψη φυσιογνωμικής ομοιότητας, κερδίζει επάξια την Οσκαρική της υποψηφιότητα.

Όμως ο μη Βρετανός υπήκοος θα αναρωτηθεί και δικαίως: Κι εμάς τι μας νοιάζει ο πόνος μιας βασιλοπούλας που ήθελε να τρέχει αμέριμνη στους αγρούς και όχι να ακολουθεί τα αυστηρά πρωτόκολλα του Θρόνου; 25 χρόνια μετά τον αδόκητο θάνατό της, η ζήτηση για το μύθο της βασανισμένης (και κατά τις θεωρίες συνωμοσίας δολοφονημένης) πριγκιπέσας καλά κρατεί ωστόσο δεν είναι αυτή η εντυπωσιακή αλλά άδεια ουσιαστικού νοήματος ταινία που θα την ικανοποιήσει. Εξ ου και η παταγώδης εμπορική αποτυχία της.

Τάσος Ντερτιλής
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα grandmagazine.gr

Smart Search Module