Μενού

ΕΚΚΟΛΑΨΗ - Τάσος Ντερτιλής

ΣΥΝΟΨΗ: Η Τίνια, 12χρονη αθλήτρια ενόργανης, προσπαθεί απεγνωσμένα να ικανοποιήσει την απαιτητική μητέρα της, της οποίας το δημοφιλές blog “Lovely Everyday Life” παρουσιάζει την ειδυλλιακή καθημερινότητα της οικογένειάς τους ως τον ορισμό της προαστιακής τελειότητας. Όταν ένα πουλί εισβάλει τυχαία στο σπίτι τους και πληγώνεται η Τίνια βρίσκει στο διπλανό δάσος το αυγό του και το φέρνει σπίτι, το κρύβει στο κρεβάτι της και το φροντίζει μέχρι να εκκολαφθεί. Το πλάσμα που αναδύεται γίνεται ο πιο στενός της φίλος και ένας ζωντανός εφιάλτης, βυθίζοντας την Τίνια σε μια δική της παρανοϊκή πραγματικότητα.

1586 1

Όπως λέει η ίδια η δημιουργός της ταινίας «Η Εκκόλαψη είναι μια ιστορία για ένα τέρας που δημιουργείται από την έλλειψη αγάπης». Της αγάπης ως συνδετικό υλικό των οικογενειακών δεσμών η οποία έχει αντικατασταθεί από την ιδανικοποιημένη αναπαράστασή της για λογαριασμό των social media. Συναίσθημα VS Εικόνας, Μητρικό Ένστικτο VS Αυτοπροβαλλόμενου Υπερεγώ. Δύο είναι τα τέρατα της ταινίας. Το ένα είναι η Μητέρα ως απρόσιτη ψυχρή θεότητα της επίπλαστης τελειότητας και το άλλο το τέρας που εκκολάπτεται μέσα στο ιδανικό αστικό σπίτι, κάτι σαν #metoo αυγό του φιδιού, μια προέκταση της καταπιεσμένης προσωπικότητας της μικρής ηρωίδας που προαναγγέλλει δεινά και αιματηρές ανατροπές στο τακτοποιημένο παστέλ τοπίο των σκανδιναβικών προαστείων.

1586 1

Με έμφαση στο body horror και τα σωματικά υγρά, η Εκκόλαψη δεν προκαλεί ακριβώς τρόμο, μάλλον απέχθεια και περιέργεια περισσότερο, έχοντας αποτύχει στο genre στο οποίο θα ήθελε να περιλαμβάνεται. Και φυσικά, σε μια σύγχρονη γυναικεία ταινία που σέβεται τον εαυτό της, οι ανδρικοί χαρακτήρες είναι διακοσμητικοί: ψυχολογικά ευνουχισμένοι, αντικείμενα λαγνείας ή απλά παιδιά που κανείς δεν αντιλαμβάνεται την ύπαρξη τους κάτι που αφαιρεί πόντους από το όποιο σασπένς θα μπορούσε να προκύψει.  

Ωραία λοιπόν και ενδιαφέροντα όλα αυτά και όπως λέει και η ίδια η σκηνοθέτης «η Εκκόλαψη έχει να κάνει με τον φόβο της απώλειας του ελέγχου, κάτι με το οποίο ταυτίζομαι προσωπικά». Πριν όμως κάνει την ταινία της ίσως θα έπρεπε να ολοκληρώσει την ψυχοθεραπεία της. Τότε θα μιλούσαμε για ένα έργο ολότελα διαφορετικό και πιο πλήρες. Σε τελική ανάλυση, κάθε μητέρα έχει το παιδί που της αξίζει…

Τάσος Ντερτιλής
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα grandmagazine.gr

Smart Search Module