ΟΥΤΕ ΚΑΝ - Γιάννης Ζουμπουλάκης

Aνάμεικτα τα συναισθήματα απέναντι στην τελευταία ταινία του Τζόρνταν Πιλ, που κατά γενική ομολογία θεωρείται ο μεγάλος ανανεωτής του αμερικανικού θρίλερ μετά τις επιτυχίες «Τρέξε!» (βραβείο Οσκαρ σεναρίου για τον ίδιο) και «Εμείς». Το βέβαιο είναι ότι ο Πιλ «έχει» την εικόνα, ο κόσμος που φτιάχνει εδώ με φόντο το αμερικανικό ύπαιθρο, όπου κάτι πολύ παράξενο συμβαίνει προερχόμενο από το διάστημα, μπορεί να σε εγκλωβίσει μέσα του και μάλιστα με έναν πολύ ανατριχιαστικό τρόπο, ίσως επειδή η απειλή δεν είναι ξεκάθαρη.

1451 3

Δεν υπάρχει πλάνο στην ταινία που να μην σου ανοίγει την όρεξη, ακόμα και οι γνωνίες λήψης που ο Πιλ επιλέγει, συχνά ανορθόδοξες, έχουν από μόνες τους ενδιαφέρον. Το μόνο ίσως πρόβλημα είναι η ανάγκη του σκηνοθέτη να εναποθέσει πάρα πολλούς φόρους τιμής στην ταινία του – από τις ταινίες τρόμου του Τζον Κάρπεντερ (προφανώς ένας από τους μεγάλους δασκάλους του Πιλ) μέχρι τα b movies επιστημονικής φαντασίας της δεκαετίας του 1950, από το γουέστερν και το οικογενειακό δράμα, ως τον ίδιο τον κόσμο του κινηματογράφου – ο κεντρικός ήρωας που υποδύεται ο αγαπημένος ηθοποιός του Πιλ, ο Ντάνιελ Καλούγια, είναι εκπαιδευτής αλόγων που εργάζεται σε οπτικοακουστικές παραγωγές.

Ολο αυτό το συνονθύλευμα ιδεών έχει ενδιαφέρον να το παρακολουθείς αποσπασματικά αλλά κατά κάποιο τρόπο δεν δένει ποτέ πλήρως ως ενιαίο σύνολο. Παρ’ όλ’ αυτά μια πρωτότυπη εμπειρία σε μια εποχή που χρειαζόμαστε πρωτότυπες εμπειρίες.

Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr

 

Smart Search Module