Μενού

ΣΤΗ ΦΩΛΙΑ ΤΟΥ ΚΟΥΚΟΥ (Επαν.) - Άγγελος Πολύδωρος

Βασισμένη στο διάσημο μυθιστόρημα του Ken Kesey, η ταινία χάρισε στον Τζακ Νίκολσον το πρώτο του Όσκαρ (Α΄ Ρόλου), για το ρόλο ενός καταδικασμένου σε φυλάκιση που μεταφέρθηκε σε ψυχιατρείο και εκεί ξεσήκωσε τους ασθενείς, ενάντια ενός συστήματος περίθαλψης χωρίς ανθρωπιά, που τους αφαιρούσε  το μέγιστο δικαίωμα της αξιοπρέπειας.

Ο ΜακΜέρφι (Τζακ Νίκολσον) έχοντας εγκληματικό παρελθόν καταδικάζεται για άλλη μια φορά και για να αποφύγει τα καταναγκαστικά έργα στη φυλακή, ισχυρίζεται ότι είναι παράφρων. Έτσι στέλνεται σε μια πτέρυγα ψυχικά ασταθών φυλακισμένων. Εκεί, δεν αντέχει να γίνεται μάρτυρας της κακοποίησης και της υποβάθμισης των άλλων -πραγματικών- ασθενών από την υπεροπτική και καταπιεστική Νοσοκόμα Ράτσεντ (Λουίζ Φλέτσερ), από την αδυναμία και απάθεια των οποίων αισθάνεται παντοδύναμη.

1574 2

Ο Μακ Μέρφι, θα προσπαθήσει να αντισταθεί και να εξεγείρει σε επανάσταση  και τους άλλους ασθενείς και «ασθενείς» (αυτούς που έχουν επικαλεσθεί την ίδια δικαιολογία με αυτόν, αλλά προτιμούν να είναι υπάκουοι, για να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο).

Ο Μίλος Φόρμαν έχει δημιουργήσει μια αλληγορία για να συμβολίσει το άτομο ενάντια στο σύστημα, χρησιμοποιώντας ως μέσο το φρενοκομείο της φυλακής. Η ιστορία του φιλμ παίρνει τη δύναμή της από τις λεπτομέρειες που αποκαλύπτουν τη ζωή μέσα σε ένα ψυχιατρικό ίδρυμα γενικά και την παραλληλίζουν με την θλιβερή πραγματικότητα του «έξω κόσμου». 

1574 1

Η ερμηνεία του «επαναστάτη» Νίκολσον συγκλονίζει από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο της ταινίας. Όπως άλλωστε και η ερμηνεία της Λουίζ Φλέτσερ (κέρδισε Όσκαρ Α΄ Ρόλου) στο ρόλο της αγέλαστης, αυταρχικής και με βλέμμα εγκληματία, Νοσοκόμας Ράτσεντ, που κανείς δεν θα ήθελε να βρεθεί στο δρόμο της. Ο Μίλος Φόρμαν έχει φτιάξει δυο τέλεια ολοκληρωμένους χαρακτήρες, όπως έχει στήσει τέλεια και όλη την ταινία (πήρε Όσκαρ Σκηνοθεσίας), η οποία αναγορεύθηκε, σε Καλύτερη κερδίζοντας το 4ο  Όσκαρ στη σειρά.

Το θέμα της ταινίας μπορεί να φαίνεται καταπιεστικό (κλειστοφοβικό, σίγουρα), αλλά υπάρχουν στιγμές χιούμορ και έξοχες ερμηνείες, ενώ η δομή του σεναρίου δεν αφήνει περιθώρια «κοιλιάς». Το σενάριο κέρδισε το 5ο Όσκαρ (διασκευασμένου σεναρίου από βιβλίο). Από τις ταινίες που δεν χάνονται.

Άγγελος Πολύδωρος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα aggelospolidoros.blogspot.com

Smart Search Module