ΤΡΙΑ ΠΑΤΩΜΑΤΑ, ΤΑ - Νίνος Φένεκ Μικελίδης

Τη μελαγχολική, κάπου-κάπου πικρή γεύση που συναντάμε στη βραβευμένη με το Χρυσό Φοίνικα των Κανών ταινία του «Το δωμάτιο του γιου μου», μου θύμισε η νέα ταινία του Νάνι Μορέτι, «Τα τρία πατώματα», που πρωτοείδαμε στο περσινό φεστιβάλ των Κανών. Σ’ αυτήν, ο Λούτσιο, ένας πατέρας (ο πολύ καλός Ρικάρντο Σκαμάρτσιο), λαθεμένα υποψιάζεται τον Ρενάτο, ένα συμπαθητικό, στα όρια της άνοιας, ηλικιωμένο γείτονα, που με τη γυναίκα του, κάνουν, κάποιες φορές τον μπέιμπι-σίτερ για τη μικρή τους κόρη, όταν σε μια νυχτερινή εξαφάνιση του, στο πάρκο της περιοχής είχε κακοποιήσει σεξουαλικά την κόρη του.

1526 2

Υποψία που σταδιακά τον παρασύρει σε τέτοια απελπισία που φτάνει στο σημείο να εκμεταλλευτεί την έλξη που έχει γι’ αυτόν η νεαρή εγγονή του Ρενάτο και να το χρησιμοποιήσει σεξουαλικά για να μπορέσει, όπως πιστεύει, να μάθει την αλήθεια σχετικά με τι πράγματι έγινε το βράδυ της εξαφάνισης της μικρής του κόρης. Γύρω από το μπλέξιμο αυτό του Λούτσιο, που θα τον οδηγήσει και στο δικαστήριο, με την καταγγελία, βιασμού ανήλικου κοριτσιού, κινούνται διάφορα άλλα πρόσωπα που ζουν στα διαμερίσματα της τριώροφης πολυκατοικίας. Όπως ο δικαστής Βιτόριο (που τον ερμηνεύει ο ίδιος ο Μορέτι), που η αυστηρότητα του θα οδηγήσει τον γιο του Αντρέα σε ασυγχώρητα, τραγικά σφάλματα, όταν οδηγώντας μεθυσμένος το αυτοκίνητό του σκοτώνει μια γυναίκα και καταλήγει, έχοντας περάσει μέσα από τον τοίχο, στο διαμέρισμα του Λούτσιο και της γυναίκας του (σκηνή με την οποία αρχίζει η ταινία).

Μια άλλη κάτοικος είναι η Μόνικα, που, έγκυος, πριν καταλήξει στο νοσοκομείο για να γεννήσει, παρακολουθεί έντρομη στο δρόμο, τον μεθυσμένο γιο του δικαστή να σκοτώνει με το αυτοκίνητο του τη γυναίκα. Μια μοναχική, όπως ανακαλύπτουμε, γυναίκα, που τον περισσότερο καιρό ο άντρας λείπει από το σπίτι σε διάφορες αποστολές. Την εξέλιξη των ιστοριών αυτών παρακολουθούμε, στη διάρκεια περίπου δέκα χρόνων, με τα παιδιά να μεγαλώνουν, τους ενόχους (τον Λούτσιο και τον Αντρέα) να αποφυλακίζονται, και κάποιες τελικά απαντήσεις να δίνονται, έστω και καθυστερημένα, σε καίρια ερωτήματα.

1526 4

Ο Μορέτι χρησιμοποιεί την ειρωνεία (ο Λούτσιο κατηγορεί τον Ρενάτο για σεξουαλική κακοποίηση, ενώ ο ίδιος κακοποιεί τελικά σεξουαλικά την ανήλικη Σαρλότ) και τις ελλείψεις, ακόμη και τις ανατροπές, με ένα ωραίο και σωστά αναπτυγμένους χαρακτήρες σενάριο, για να αφηγηθεί την ιστορία του, φέρνοντας σταδιακά στην επιφάνεια θέματα όπως η δικαιοσύνη και οι ατομικές ευθύνες, με επίκεντρο πάντα στην οικογένεια και τις ενοχές και τις συγκρούσεις των μελών της, με τις αναγκαίες και εύστοχες κοινωνικοπολιτικές αναφορές (ανάμεσά τους και το μεταναστευτικό πρόβλημα) σε μια μεγαλούπολη όπως η Ρώμη (και όχι μόνο), χωρίς να αποφεύγει και τα μελοδραματικά, όταν χρειάζεται, στοιχεία, καταφέρνοντας ταυτόχρονα να αποσπάσει εξαιρετικές ερμηνείες από όλους τους ηθοποιούς του, από την τακτική του συνεργάτιδα Μάργκαρέτα Μπούι, μέχρι τους: Άλμπα Ρορβάκερ, και Άννα Μποναγιούτο.

Νίνος Φένεκ Μικελίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα enetpress.gr

Smart Search Module