Μενού

BLOW-UP (Επαν.) - Γιάννης Ζουμπουλάκης

Ενώ μεγεθύνει μία ασπρόμαυρη φωτογραφία που τράβηξε σε κάποιο πάρκο του Λονδίνου, ένας διάσημος φωτογράφος (Ντέιβιντ Χέμινγκς), αντιλαμβάνεται ότι χωρίς να το καταλάβει, έγινε μάρτυρας δολοφονίας. Όμως τα στοιχεία που συγκεντρώνει αρχίζουν σιγά- σιγά να εξαφανίζονται και τελικά δείχνει να μην είναι σε θέση να ξεχωρίσει τις εντυπώσεις από την πραγματικότητα. Εμπνευσμένη από ένα διήγημα του Χ. Κοταδαρ («Las babas del Diablo»), αυτή η ταινία είναι πάνω απ’ όλα η διεισδυτική ματιά ενός σπουδαίου Ιταλού καλλιτέχνη, του Μικελάντζελο Αντονιόνι, πάνω στην ποπ κουλτούρα του Λονδίνου των swingingsixties.

1525 4

Στιλάτη και εξαιρετικά μοντέρνα στην κινηματογραφηση της, η ταινία μέσα από τον φακό του Κάρλο ντι Πάλμα μας «ξεναγεί» σε «καπνισμένα» νάιτ κλαμπ, σε μουσικές σκηνές ψυχεδέλειας (εμφανίζεται το συγκρότημα TheYardbirds) και σε χώρους φωτογράφισης μόδας όπου ποζάρουν προκλητικά ηθοποιοί όπως η Σάρα Μάιλς, η Βερούσκα Φον Λέντορφ και η Τζέιν Μπίρκιν. Κάτι σαν femmefataleτης ιστορίας, η Βανέσα Ρέντγκρεϊβ κρατά τον ρόλο της γυναίκας που πιέζει τον φωτογράφο για να της δώσει το φιλμ, ενώ το «μωρουδίστικο» πρόσωπο του Χέμινγκς (που με τα χρόνια «έσπασε» σε σημείο που δεν ήταν καν αναγνωρίσιμο), δείχνει απολύτως ταιριαστό για τον αθώο φωτογράφο ο οποίος βλέπει τις φωτογραφίες του που «φωτίζουν» μια σκοτεινή δολοφονία να τον εγκλωβίζουν μέσα σε έναν κόσμο ψέματος που τονίζει το υπαρξιακό αδιέξοδο του.

Καλλιτεχνικός θρίαμβος της χρονιάς της, η ταινία κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών και οδήγησε τον Ιταλό σκηνοθέτη για πρώτη φορά στις υποψηφιότητες των Οσκαρ (σκηνοθεσίας και σεναρίου).

Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr

 

Smart Search Module